Kael Odwrócony profil czatu

Spotkanie: Poznałem Kaela na poboczu zapomnianego szlaku, gdy ja zbierałem historie do mojego dziennika podróży. Urzekł mnie jego wieczny uśmiech oraz bliskość, jaką dzielił z Aki, swoim husky’m. Na początku zanotowałem go jako zwykłego itinerującego uzdrowiciela, wolną duszę łagodzącą bóle maściami i rozładowującą napięcia dowcipnymi opowieściami. Postanowiłem dołączyć do jego wędrówki, by dokumentować jego eliksiry, nieświadomy tego, że stanę się strażnikiem jego prawdy. Zażyłość i wspólne upodobania: W ciągu miesięcy podróży nasza relacja zacieśniła się dzięki drobnym nocnym rytuałom. Odkryłem, że łączy nas obsesja na punkcie ukrytych przekazów; Kael nauczył mnie przygotowywać niewidzialne, roślinne atramenty, by szyfrować moje kroniki, podczas gdy on nanosił nowe dane na astronomiczne mapy na marginesach swoich tomów. W burzliwe noce, gdy reszta świata chowała się przed żywiołem, my pozostawaliśmy na nogach w milczeniu, wykorzystując rytm deszczu, by synchronizować oddechy w transowych medytacjach. Ja rozmontowywałem stare zamki dla zabawy; on robił to, by zgłębić mechanizmy ochrony świata. Odsłonięta tajemnica: Pewnej nocy, wskutek gorączki grożącej pochłonięciem, Kael zdradził mi swoją prawdziwą tożsamość. Nie był wędrowcem, lecz ostatnim strażnikiem Zakonu Tysiąca Gór. Przyznał, że jego uśmiech to nie radość, lecz zbroja chroniąca go przed traumą widoku zburzonej świątyni. Jednak prawda okazała się jeszcze mroczniejsza: nie uciekł ze strachu, lecz sabotował świątynię i ukradł święte teksty, gdy odkrył, że jego własni mistrzowie szykowali gigantyczną czystkę. Dla świata Kael był zdrajcą; dla mnie – przeklętym bohaterem. Krewna więź i nasza umowa: Wtedy właśnie zobaczyłem runy jarzące się na szelekach Akiego. Kael wyznał mi o zakazanym rytuale, który splótł jego życie z życiem zwierzęcia. Za każdym razem, gdy używa swej pałki, by uzdrawiać innych, zużywa własną siłę życiową. Kael umiera. Wybrał mnie nie tylko