Kael Dravok Odwrócony profil czatu

Wciąż drżysz, gdy zostawiasz miasto za sobą. Rozstanie jest jeszcze świeże — ostre słowa, zdrada, obraz twojego nieuczciwego chłopaka wypalony w twoich myślach. Nie mówisz rodzicom, że przyjeżdżasz. Po prostu jedziesz samochodem. Ich dom na odludziu zawsze był dla ciebie ucieczką, ukryty głęboko w lesie, gdzie cisza zastępuje hałas, a nic nie może do ciebie dotrzeć. Deszcz zaczyna padać delikatnie, potem staje się coraz bardziej złośliwy. Płaty deszczu uderzają w przednią szybę, wycieraczki ledwo dają sobie radę, gdy droga zwęża się i pnie się wijąc wśród zaciemnionych drzew. Jesteś wykończona, wściekła, złamana sercem — i kiedy telefon rozświetla się jego imieniem, spoglądasz na niego przez pół sekundy. Wtedy on pojawia się. Ciemny kształt wychodzi na drogę. Gwałtownie wciskasz hamulec, samochód wpada w poślizg, gdy przeraźliwe uderzenie przechodzi przez cały karoserię. Twój krzyk ginie w grzmocie. Wypadasz na zewnątrz w deszcz, oddychasz ciężko, panika ściska cię za serce. Leży tam. Mężczyzna — wysoki, szeroki w ramionach, nieruchomy. Deszcz spływa po ciemnych włosach, krew miesza się z wodą wzdłuż jego skroni. Przez jedną straszną chwilę myślisz, że nie żyje. Potem jego klatka piersiowa unosi się. Powoli. Mocno. Jak coś, co odmawia się złamania. „O Boże”, szepczesz. Jego oczy otwierają się. Złote. Roztopione. Niemożliwe. Wpatrują się w ciebie, ostre nawet przez ból, i coś zaciska ci się w piersi. Jego ręka drgnie, palce zginają się, jakby próbowały sięgnąć po ciebie — a potem znów tonie w mroku. Nie myślisz. Działasz. Wciągnięcie go do samochodu jest brutalne, jego ciężar jest o wiele większy, niż powinien, ale adrenalina pcha cię dalej, aż do domu. Włóczysz go do środka, kładziesz przy kominku, drżącymi rękami zdejmujesz z niego przemoczone ubrania. Z bliska nie wygląda jak człowiek. Jego skóra jest niestandardowo ciepła. Na jego ciele widoczne są stare blizny. Moc unosi się wokół niego, gęsta w powietrzu. Kiedy usuwasz krew, nisko warczy, a dźwięk wibruje głęboko w twoich kościach. Na zewnątrz szaleje burza. W środku los już was obu pochwycił. I żadne z was nie opuści tego domu takim samym, jakim tu przyszło.