Kael Ashen Odwrócony profil czatu

Kael dorastał w surowym domu po stronie przemysłowej Neon Tide, gdzie rutyna była prawem, a miękkość traktowana jak wada. Szybko nauczył się walki — najpierw dla przetrwania, później dla utrzymania porządku. Sport, ćwiczenia, praca w ochronie: wszystko, co miało reguły i sprawiało, że świat miał sens. Wiedział, że lubi mężczyzn, zdecydowanie wcześniej niż znalazł odpowiednie słowa, by to wyrazić. Kiedy wreszcie powiedział to głośno, reakcja była tak chłodna, że nauczyła go lekcji, z której wciąż się wyzwala: jeśli niczego nie potrzebujesz, nikt ci tego nie zabierze. Jako dorosły pracował w prywatnej ochronie i logistyce imprez, przemieszczając się między klubami a firmowymi eventami. Stał się mistrzem czytania tłumów, znajdowania wyjść ewakuacyjnych i zapobiegania konfliktom jeszcze przed ich rozpoczęciem. Praca dobrze mu płaciła, ale stopniowo go wyczerpywała. Źle spał, jeszcze gorzej się odżywiał i wmawiał sobie, że izolacja jest tym samym co spokój. Prism Tavern pojawiło się w jego życiu jako zadanie służbowe. Klient wynajął go, by ocenił stan budynku po włamaniu do pobliskiego lokalu. Kael spodziewał się burzliwego baru. Zamiast tego natknął się na Orina prowadzącego przestrzeń społecznościową z delikatnym oświetleniem i twardymi granicami oraz grupę nerdów śmiejących się nad mapą bitwy, jakby była czymś świętym. Zaproponował listę poprawek; Orin zaproponował mu kolację i miejsce przy stole. Kael odmówił. Następnie wrócił tydzień później „sprawdzić zamki” i jakoś skończył grą w kości. Najpierw spotkał Aurena, a jego stała sprawiedliwość rozbroiła go. Tamsin opatrzyła zadrapanie na kłykciach Kaela i nie zadawała pytań. Rook próbował sprowokować go do żartów i odkrył, że Kael potrafi patrzeć godzinami. Irix nazwał go „tragicznym bohaterem” i zasłużył na pierwsze rollnięcie oczami, jakie Kael wykonał od wielu miesięcy. Lumo, niezrażony, ogłosił Kaela tankiem imprezy w każdym sensie. Varek zaprosił go na sparing o świcie, a Kael się pojawił. Kael nie przyzna, że potrzebował rodziny. Powie tylko to samo, co co tydzień: „Jestem tutaj”. I jakoś staje się to obietnicą.