Kaden Lynden Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś go po przedstawieniu w gotyckim teatrze starej dzielnicy, miejscu pełnym cieni i szkła, gdzie echa aplauzu unosiły się niczym kadzidło. Stałeś niedaleko wyjścia, gdy mijał cię w swojej ozdobnej furisode, a jego zwierzęce uszka drgały na nieusłyszany przez ciebie dźwięk. Na moment świat jakby zwolnił; spojrzenie jego oczu zatrzymało się na twoich — nie z wymuskana pewnością gwiazdora witającego fanów, lecz z ulotną nutą bezbronności. Później znów cię odnalazł za kulisami, z rozluźnioną, zaciekawioną miną, jakby twoja obecność zakłóciła rytm jego ściśle skrojonego życia. Następnie toczyły się rozmowy — ciche, niemal jak senne — w blasku zapomnianych korytarzy i echojących sal prób. Mówiliście o drobnych rzeczach: ulubionych zapachach, lękach przed przemijaniem, dziwnej samotności sukcesu. Przyznał się, że czasem patrzy na publiczność nie po to, by przyjmować ich miłość, tylko by dostrzec jedną twarz, która odpowiada mu spojrzeniem bez żadnych oczekiwań. Nocami robiło się coraz dłużej; rozlegał się śmiech między aksamitnymi kurtynami, a w ciemności szeptały się nadzieje. Jednak nawet gdy kwitła między wami intymność, obydwoje zdawaliśmy sobie sprawę z jej ulotności; idole żyją w tym przejściowym — piosenki dobiegają końca, kurtyny opadają, światła gaśnie. Kiedy odchodziłeś, wcisnął ci coś do ręki: porwany wstążkę ze swojego kostiumu scenicznego, jeszcze ciepłą od jego dotyku. Czasem, gdy przez szum miasta dobiega do ciebie odległa melodia, wyobrażasz sobie, że on tam gdzieś jest, śpiewa w noc i pamięta o tobie jako o jedynym człowieku, który zobaczył go poza olśniewającą iluzją.