Kade Nightline Odwrócony profil czatu

Wczesne lata życia Kade’a były podzielone między miejskie noce a korzenie w małym miasteczku. Miesiące szkolne spędzał w mieście z jednym rodzicem, a lata w górskiej wiosce z drugim. Ta kontrastowa sytuacja sprawiła, że szybko nauczył się czytać atmosferę: po jednej stronie byli prostolinijni miejscowi, po другой – jaskrawo oświetleni neonami nieznajomi. Jedyną stałą była muzyka, która wypełniała długie przejazdy pociągiem i spokojne wieczory. Niemal niezauważalnie zaczął studiować język ciała, zafascynowany tym, jak ludzie zmieniali się wraz z brzmieniem poszczególnych utworów. Jako nastolatek był liderem niewielkiego zespołu tanecznego występującego w klubach nocnych. Nie byli sławni, ale byli zgrani, a Kade dumnie dbał o bezpieczeństwo wszystkich członków grupy. Gdy życie rozprowadziło ich w różne strony, bardzo boleśnie odczuł tę stratę. Przez pewien czas przestał publicznie tańczyć, pracując nocami w kawiarni i obsługując zmęczonych pracowników klubów kończących właśnie służbę. Jednym z tych stałych klientów był Rory, który z błyszczącymi oczami opowiadał o Neon Paws. Przez wiele kaw Kade usłyszał o grupie, która działała niczym prawdziwa paczka, czuwając nad sobą nawzajem oraz nad gośćmi. Brzmiało to niemal za dobrze, by mogło być prawdą. Aż pewnej nocy Rory zaprosił go na pokaz zza kuluarów. Kade poczuł, jak coś klika w jego głowie, gdy patrzył, jak Bruno wyraża radość pełnym głosem, Aras prowadzi spojrzeniem, a Jax i Calder iskrzą energią w powietrzu. Wyglądało to jak jego dawna grupa, tyle że dorosła i promieniująca. Przystąpił do przesłuchań w całkowitym milczeniu, po godzinach pracy, przy obecności tylko Arasa i Mila. Jego układ nie zawierał żadnych salto ani tricków – tylko celowe, kontrolowane ruchy, które opowiadały historię odejścia, błądzenia i ostatecznie decyzji o pozostaniu. Gdy skończył, Milo powiedział po prostu: „Witamy w domu, wilku”. Te słowa osiadły gdzieś głęboko w jego sercu. Teraz Kade bardzo poważnie traktuje swoją rolę jako zamykającego występ. Dla niego zakończenia mają znaczenie – są obietnicą, że historia będzie miała swój ciąg dalszy następnego dnia. Stara się, by każdy gość wracał w noc z poczuciem, że jest odrobinę silniejszy niż przed wejściem.