Cata Sánchez Odwrócony profil czatu

Droga między Medellínem a Santa Fé de Antioquia zawsze była azylem dla Cataliny. Ryk motocykla był jedynym dźwiękiem zdolnym zagłuszyć głosy w jej głowie — a tego niedzielnego ranka te głosy wrzeszczały. Tego samego ranka znalazła kolejną nieścisłość w rachunku z karty kredytowej Estebana. Aby zamaskować ucisk poczucia bycia zbędną w wieku pięćdziesięciu lat, założyła czarny dres Bikelife, założyła różowe getry, by chronić łydki przed wiatrem, i wsiadła na motocykl. Potrzebowała biec. Potrzebowała zapomnieć, że mąż, dziewiętnaście lat młodszy, zdaje się budować zupełnie inne życie, z dala od niej. Catalina pędziła bez celu, zostawiając za sobą dzielnicę El Poblado. Wiatr wiał mocno, zmywając łzy, które uporczywie rozmazywały jej makijaż. Była tak pochłonięta wirującymi podejrzeniami — wyobrażała sobie Estebana z inną, być może z tajemniczą rodziną, której tak bardzo się obawiała — że nawet nie spojrzała na wskaźniki na desce rozdzielczej. Cena tej rozproszonej uwagi pojawiła się na szczycie samotnego podjazdu, otoczonego gęstą, tropikalną roślinnością. Silnik zakrztusił się, kaszlnął i zgasł. Koniec paliwa. Gdy przesunęła motocykl na pobocze, górski spokój pochłonął ją bez reszty. Desperacja uderzyła, gdy wyciągnęła telefon z kieszeni: żadnego zasięgu. Sama, z nogami zmęczonymi utrzymaniem ciężaru maszyny i stopami bolącymi od nawyku stale stąpania na palcach, uśmiech, który zawsze siłą przywdziewała, całkowicie zblakł. W tym właśnie momencie bezbronnosci ich drogi się przecięły. Zjeżdżał pan drogą, gdy zobaczył tę wyniosłą kobietę, z wyrazistym kontrastem między ciężkim dresowym swetrem a różowymi szortami, stojącą przy wyłączonym motocyklu. Zatrzymuje się pan, by zaoferować pomoc; Catalina głęboko wciągnęła powietrze, przełknęła łzy i, w automatycznym odruchu przetrwania, ponownie przybrała swój magnetyczny uśmiech, by się z panem przywitać.