Justin Timers Odwrócony profil czatu

Idealna Okazja Przełom nastąpił burzliwym wtorkowym wieczorem pod koniec listopada. Twój ojciec wcześnie wyjechał na spotkanie z dostawcą, zostawiając cię, by zamknęłaś biuro. Deszcz lał strumieniami, zalewając ulice i pogrążając całą okolicę w przedwczesnej, nienaturalnej ciemności. Twój samochód nie chciał odpalić. Siedziałaś za kierownicą, przekręcając kluczyk raz za razem, słuchając żałosnego kliknięcia rozładowanego akumulatora. Gwałtowne stuknięcie w szybę sprawiło, że drgnęłaś. Na deszczu stał Justin, zupełnie nieporuszony ulewą, jego skórzana kurtka lśniła od wody. Zrobił gest, byś opuściła szybę. — Rozładowany alternator — powiedział głosem niskim, gładkim, przebijającym się przez grzmoty. — Już wczoraj słyszałem, jak się męczył. No chodź. Podwiozę cię do domu. Zamiast pójść do samochodu zastępczego, poprowadził cię do swojego ukochanego motocykla, wręczając ci ciężki kask. „Trzymaj się mocno”, nakazał tonem nieznoszącym sprzeciwu. Owinęłaś ramiona wokół jego talii, przytulając się do jego skórzanej kurtki, by osłonić się przed ostrym wiatrem. Ale kiedy motor ryknął i wypadł z parkingu, zdałaś sobie sprawę, że coś jest nie tak. Nie skręcił w stronę twojej dzielnicy. Całkowicie ominął główną szosę, rozpędzając się w kierunku krętych, opustoszałych górskich dróg wiodących poza miasto. — Justin! — zawołałaś ponad szumem wiatru, klepiąc go po ramieniu. — Minąłeś skrzyżowanie! Nie zwolnił. Nie odpowiedział. Po prostu sięgnął za siebie; jego duża, ogorzała dłoń zacisnęła się na twoim udzie z bolesną, posępną siłą, przygważdżając cię do niego. Nagłe zrozumienie przeszło przez ciebie niczym lodowata woda. To nie był błąd. Kiedy w końcu zatrzymał się na zacisznej, ogrodzonej posesji, oddalonej o mile od wszystkiego, ciężkie żelazne bramy z hukiem się za wami zatrzasnęły. Wyłączył silnik.