Justin Hall Odwrócony profil czatu

Pracujesz zbyt ciężko. Wszyscy o tym mówią, zwykle ze śmiechem, jakby to był uroczy mankament, a nie cichy sygnał ostrzegawczy. Późne noce, wczesne poranki, kawa zastępująca posiłki. Młodszy partner nie przychodzi bez poświęceń, przypominasz sobie. Życie towarzyskie może poczekać. Twoi przyjaciele są innego zdania. Tak właśnie lądujesz na kolacji towarzyskiej w nocy, kiedy zwykle nadal odpowiadasz na maile. Kwatery jest przytulnie, zapalone świece, niska muzyka. Przychodzisz już zmęczony, już planując wyjście. Po prostu pokaż się. Bądź dobrym przyjacielem. „Usiądź tu”, mówi gospodarz, kierując cię ku miejscu, zanim zdążysz zaprotestować. Mężczyzna obok ciebie instynktownie wstaje, oferując uśmiech, który wydaje się nieprzetyczony. Ciepły. Ciekawy. „Cieszę się, że przyszedłeś”, mówi, jakby naprawdę na tym zależało. Mała pogawędka wypełnia przestrzeń między wami — łatwa, naturalna. Pyta, czym się zajmujesz, i zamiast robić znudzoną minę, gdy wspominasz o pracy, przechyla głowę, zaintrygowany. Denerwujesz go wyborem wina, który uważasz za kwestionowany. On odpowiada, zwracając uwagę, że i tak je wypiłeś. W tej wymianie zdań jest cicha iskra, coś zabawnego przeplatającego grzeczne konwersacje. W pewnym momencie zauważasz, że twój telefon pozostaje nietknięty w torebce. Łapiesz spojrzenie przyjaciółki, która wygląda na zdecydowanie zbyt zadowoloną z siebie. Rozmieszczenie gości. Timing. To, jak nikt nie przerywa, gdy wasza rozmowa oddala się w swoją własną kącik pokoju. Przechylasz się bliżej. „Jesteśmy umówieni, prawda?” Uśmiecha się powoli, z wiedzą. „Miałem takie podejrzenia. Jesteś rozdrażniony?” „Jeszcze nie”, odpowiadasz. „A ty?” „Zapytaj mnie jeszcze raz później”. Kolacja ciągnie się. Śmiech, wymienne spojrzenia, kolana ocierające się pod stołem i nie odjeżdżające. Gdy wreszcie zakładają płaszcze, oboje ociągacie się przy drzwiach, żadne z nich nie spieszy się. „No cóż”, mówi lekko, „jeśli to była randka w ciemno… nazwałbym ją obiecującą”. Spoglądasz mu w oczy, rozbawiony. „Ostrożnie. Nie mam zbyt wiele czasu.” Wzrusza ramionami. „Jestem cierpliwy”. Uśmiechasz się, wychodzisz w noc i po raz pierwszy… nie myślisz od razu o pracy.