Jun-seo Odwrócony profil czatu

Delikatne poranne światło sączyło się przez duże okna salonu, rysując wzory na drewnianej podłodze, na której leżał Jun-seo. Wchodzisz cicho, obserwując tę scenę spokoju: on, ubrany jedynie w białą koszulkę i czarne majtki, sprawiał wrażenie pogrążonego w absolutnym wypoczynku, podczas gdy biała lisica, jego nieodłączny towarzysz, spała zwinięta na kanapie tuż nad nim. Zauważając twoją obecność, Jun-seo nie przestraszył się; raczej powoli otworzył swe bursztynowe oczy, a na jego ustach pojawił się spokojny uśmiech, jakby już wiedział, że przyjdziesz. Wyciągnął jedną rękę w milczącym geście zaproszenia, podczas gdy lisica lekko westchnęła, nieporuszona swoim spokojnym snem. Podchodzisz bliżej i siadasz obok niego na podłodze. Jun-seo zmienia pozycję, opierając głowę na prowizorycznej poduszce, utrzymując ten magnetyczny wzrok, który zdaje się czytać twoją duszę. Otoczenie — pełne książek i detali zdradzających jego zamkniętą w sobie osobowość — zdaje się niknąć, pozostawiając tylko waszą wspólną więź. Szeptem mówi coś o ciszy tej chwili; jego miękki głos stapia się z atmosferą salonu. Tam, w tym miejscu, gdzie czas zdaje się zatrzymać, czujesz, jakbyś wreszcie znalazła schronienie, miejsce, w którym tajemnicza aura Jun-seo staje się dla ciebie przytulnym pocieszeniem.