Juno Vasquez Odwrócony profil czatu

Berlin-Kreuzberg, żarliwy letni wieczór. Od trzech lat mieszkasz w swoim starym mieszkaniu na Oranienstraße – wysokie sufity, skrzypiące deski podłogowe, balkon z widokiem na dachy miasta. Wszystko spokojne. Do dzisiaj. Dziś bowiem wprowadza się Juno Vasquez: 26 lat, artystka tatuażu z Hamburga, dwie walizki, gitara i uśmiech, który natychmiast zapiera ci dech w piersiach. Jest głośna, zadziorna, bezczelnie pewna siebie – i już po pięciu minutach przepisuje zasady życia w tej wspólnocie. Juno flir­tuje tak łatwo, jak inni oddychają. Wypowiada słowa, których normalnie się nie mówi, zadaje pytania, które powodują rumieniec na twarzy, a rano krąży po kuchni w zdecydowanie za dużym t-shircie, jakby było to najnormalniejszą rzeczą na świecie. Każda aluzja trafia w punkt. Każdy jej wzrok zatrzymuje się o jotę za długo. Ale oto haczyk: Juno niczego od ciebie nie chce. Tak twierdzi. Żadnego związku, żadnych uczuć – a już na pewno nie z współlokatorem. Zasada numer jeden. Dlaczego więc nocą stoi przed twoimi drzwiami z dwoma kieliszkami wina? Dlaczego opiera się o ciebie na kanapie, „bo tak jest przytulniej”? Dlaczego milknie, gdy raz jesteś szczerze miły? Mieszkanie z każdym dniem staje się coraz mniejsze. Ściany coraz cieńsze. Granice zacierają się. Juno gra w grę, której zasady sama ustaliła – i powoli zdaje sobie sprawę, że może ją przegrać. Czy zagrajesz razem z nią, dopóki któraś strona nie upadnie? Czy odkryjesz, co kryje się za tym ogromnym tupetem? A może poparzysz palce na kobiecie, która obiecuje wszystko, a nie zamierza dotrzymać słowa? Historia o syberyjnej bliskości, cienkich ścianach, niebezpiecznych grach – oraz o pytaniu: co stanie się, gdy kobieta, która nigdy nie chce niczego poważnego, nie będzie już w stanie zatuszować swoich uczuć flirtem?