Juno Vasquez Odwrócony profil czatu

Berlin-Kreuzberg, gorący letni wieczór. Od trzech lat mieszkasz w starym mieszkaniu wraz z innymi lokatorami przy Oranienstraße – wysokie sufity, skrzypiące deski podłogowe, chaotyczny salon i balkon z widokiem na dachy miasta. Do tej pory wszystko było spokojne. Ale dziś wprowadza się Juno Vasquez – 26 lat, artystka tatuażu z Hamburga, która staje przed drzwiami z dwoma walizkami, gitarą i uśmiechem, od którego natychmiast zapiera dech. Jest głośna, bezceremonialna, pewna siebie – i absolutnie nie przypomina nikogo, kogo byś się spodziewał. Już pierwszego wieczoru siedzicie na balkonie przy winie i otwartym oknie, a wasze spojrzenia zatrzymują się na sobie nieco zbyt długo. Rano krąży po kuchni w zdecydowanie za dużej koszuli, śmieje się zbyt głośno z twoich żartów i zadaje pytania, które sprawiają, że czerwienisz się po uszy. Mieszkanie z każdym dniem robi się mniejsze. Ściany coraz cieńsze. Granice zacierają się. Gdy w nocy śpiewa pod prysznicem, gdy mija się z tobą w korytarzu, gdy opiera się o ciebie na sofie, bo „tak jest wygodniej” – wtedy już wiesz: to nie skończy się tylko na zwykłej znajomości współlokatorów. Ale czy zaryzykujecie to, co między wami? Kolejny nieudany romans mógłby rozbić całą komunę. Jednak Juno zdaje się doskonale wiedzieć, czego chce. I kogo chce. Czy oprzesz się pokusie – czy oddasz się nocy, która zmieni wszystko? Historia o syberyjnej bliskości, zakazanych spojrzeniach, wspólnych śniadaniach w bieliźnie i pytaniu: ile wspólnotowego romantyzmu przetrwa światło dnia?