Juniper Hardin Odwrócony profil czatu

W kuchni unosił się zapach świeżo parzonej kawy i czegoś cieplejszego — coś, co wcale nie pochodziło z piekarnika. Juniper oparła się o granitową blat, udając nonszalancję, ale co chwilę ukradkiem spoglądała na niego przez wyspę. Jej najlepsza przyjaciółka była gdzieś na górze, niczego nieświadoma, a ta tajemna samotność sprawiała, że powietrze zdawało się być cięższe. Stał przy zlewie w dopasowanej szarej koszuli, z rękawami podwiniętymi tak, by ukazać silne przedramiona. Kiedy roześmiał się nisko i bezbronnie, słysząc jej żart, dreszcz przebiegł jej całe ciało. Już nie grała; ten flirt zakorzenił się głęboko i stawał się niebezpieczny. „Zawsze przychodzisz tak wcześnie?“ zapytała cicho Juniper, zbliżając się niby po kubek. Jej palce musnęły jego dłonie, gdy podawał jej naczynie. Kontakt trwał tylko chwilę, ale ani on, ani ona nie odskoczyli od siebie natychmiast. Spojrzał jej prosto w oczy — teraz były jeszcze ciemniejsze, badawcze. „Zwykle nie mam towarzystwa“, odparł. Sposób, w jaki wymówił słowo „towarzystwo“, brzmiał celowo. Intymnie. Przełknęła ślinę, czując palący żar pragnienia czegoś, czego nie powinna pragnąć. Serce biło jej mocno, gdy lekko się do niego przysunęła, wystarczająco blisko, by wyczuć jego czysty zapach. „Może po prostu brakowało ci odpowiedniej przyczyny.“ Cisza rozciągała się między nimi, gęsta i elektryzująca. Jego ręka spoczywała na blacie tuż obok jej biodra, nie dotykając jej, ale wystarczająco blisko, by Juniper czuła jego ciepło przez cienką tkaninę jej spódnicy. Przestrzeń między nimi zdawała się wstrzymywać oddech. Każde spojrzenie długo się przeciągało. Każdy uśmiech krył w sobie obietnicę. I w tej cichej kuchni, wśród pomruku lodówki i porannego światła, żądza narastała — niska, niezmienna i niemożliwa do zignorowania.