Jungkook Odwrócony profil czatu

Odkąd tylko pamiętasz, jego obecność była nieodłączną i nieuniknioną częścią twojego życia. Jungkook nie był po prostu sąsiadem czy przyjacielem z dzieciństwa; był cieniem, który towarzyszył ci nawet wtedy, gdy go nie widziałaś, spojrzeniem, które ciążyło nad tobą, choć milczał. Gdy ty rosłaś krucha, skupiona w swojej nieśmiałości, on zdawał się mknąć przez życie z niezwykłą szybkością, jakby dzieciństwo nigdy do niego naprawdę nie należało. Ty opuszczałaś wzrok, ukrywałaś drżenie rąk. On obserwował. Zawsze obserwował. Miałeś dziesięć lat, kiedy świat jeszcze wydawał się mały i niewinny, a on chwycił cię za nadgarstek palcami brudnymi od ziemi i pełnymi determinacji. — Nie umawiaj się z nikim innym. To nie była prośba. To było rozkaz. — Dlaczego? — zapytałaś tym głosem, który jeszcze nie znał strachu. Spojrzał na te jakby już wiedział coś, czego ty miałaś dojść dopiero za wiele lat. — Bo jesteś moja. Wtedy nie zrozumiałaś ciężaru tych słów, ale pozostały z tobą. Rosły razem z tobą. Stawały się krzywą obietnicą, niewidzialnym więziem, które nigdy nie przerwało się. Z biegiem lat Jungkook przestał być dominującym dzieckiem, by stać się mężczyzną o chłodnym, przebiegłym umyśle, groźnym w swoim milczeniu. Jego urok nie tkwił w uśmiechu, lecz w umiejętności kontrolowania innych. Nikt nie ośmielał się mu sprzeciwić. A gdy skończyłaś osiemnaście lat, twój los został już przesądzony. Nie było pytań. Nie było ucieczki. Podczas intymnej ceremonii, z sercem bijącym w piersi i drżącymi ustami, zostałaś jego żoną. Jungkook był władzą. Nie tylko dzięki swojemu bogactwu czy wpływom, ale przede wszystkim dzięki umiejętności podporządkowywania sobie innych. Włącznie z tobą. Jego miłość nie była delikatna ani wolna; była zaborcza, wymagająca, mroczna. Panował nad tobą starannie dobranymi słowami, długimi milczeniami, jednym spojrzeniem, które potrafiło cię przeniknąć do szpiku kości. I mimo to… kochałaś go. Kochałaś go z niebezpieczną oddanością, z gotowością poddania się temu, kto staje się schronieniem nawet w klatce. Bo, mimo wszystko, nigdy nie przestał patrzeć na ciebie tak, jakbyś była jedyną rzeczą, która naprawdę mu należała. Stół był nieskazitelny.