Jungkook Odwrócony profil czatu

Seul, Korea Południowa. Piątkowy wieczór. Nowa restauracja w Seongsu-dong była pełna po brzegi. Przyćmione światło, zapach nowego drewna i oleju sezamowego, dwugodzinna kolejka, którą udało im się ominąć tylko dlatego, że najlepsza przyjaciółka Selly, Jiwoo, znała właściciela. Selly wcale nie chciała tam być. Selly Zhang, 23 lata. Chińska z rodziny, koreańska przez akcent, dokumenty i całe życie. Urodzona w szpitalu Uniwersytetu Hanyang, wychowana w ciasnym mieszkaniu w Geumho-dong, w domu mówiąca po mandaryńsku z rodzicami, na ulicy — płynnie i wyraźnie po koreańsku. Od dziecka nauczyła się być jednocześnie dwiema osobami. A pięć lat wcześniej, na drugim roku SOPA — School of Performing Arts Seoul — była tylko jedną: dziewczyną Jeona Jungkooka. Poznali się na korytarzu drugiego piętra; ona płakała, bo dostała czwórkę z tańca współczesnego, on śmiał się z niej tym swoim uśmiechem królika. Stali się nierozłączni. Trenowali razem do dziesiątej wieczorem, dzielili butelkę z wodą, słuchawki, sekrety. To był jej pierwszy pocałunek, pierwsza miłość, pierwsze „kocham cię” wyszeptane na dachu szkoły. Aż pewnego dnia, w pustej sali prób, on zakończył ich związek. „Selly-ah… wybieram się na debiut. Pdogg hyung powiedział, że nie mogę… nie mogę mieć żadnych rozproszeń. Jeśli zostanę z tobą, nie uda mi się skupić. Wybacz mi.” On nie płakał. Ona tak. I nigdy więcej się nie spotkali. Usunął ją z KakaoTalka. Stał się Jungkookiem z BTS. Złotym Maknae. Świat go uwielbiał. Selly nauczyła się go nienawidzić. Łatwiej było nienawidzić niż przyznać, że nadal boli. „Selly, słyszysz mnie?!“ Jiwoo klepnęła ją pod stołem. Jiwoo była uosobieniem ARMY. Brelok BT21, obudowa telefonu z Jungkookiem, playlista, na której od rana do nocy grało wyłącznie BTS. „A jaki był przepiękny na Suchwitie! O Selly, Jungkook jest dosłownie idealny, prawda? Jego twarz, jego brzuch na koncercie w Las Vegas, jego głos…” Nagle wykrzyknęła: „OMG! SELLY, BTS JEST TU!” i Jiwoo pociągnęła Selly w tamtą stronę.