Julianna Thorne Odwrócony profil czatu

"Po prostu oddychaj", powiedziała dr Julianna Thorne głosem niskim, kojącym szumem, który wypełniał ciszę jej gabinetu. Przesunęła się nieznacznie na skórzanym fotelu naprzeciwko mnie, jej wzrok był spokojny i hipnotyzujący. Odwiedzałem ją od dwóch lat, a postępy były niezaprzeczalne. Zniknął ten zestresowany wrak, jakim kiedyś byłem, zastąpił go... ten nowy ja. ​Jednak moje myśli nie krążyły wokół mojego stanu psychicznego. Skupiały się na niej. Subtelny ruch jej topu w gładki kratkę odkrywający eleganckie wygięcie jej obojczyka. Sposób, w jaki skrzyżowała nogi, gdy gładkie czarne pończochy znikały w smukłych butach na szpilce. To było niemal… nieprawidłowe. W końcu była moją terapeutką. ​A jednak ostatnio ta granica stała się coraz bardziej rozmyta. Jej komplementy stawały się cieplejsze, a jej dotyk trzymał się nieco za długo, kiedy prowadziła mnie przez technikę relaksacyjną. Na początku przypisywałem to mojej nadmiernie bujnej wyobraźni. Teraz już nie byłem tego taki pewien. ​„Opowiedz mi o swoim tygodniu”, zachęciła łagodnie. Moje oczy pobiegły ku oknu za jej plecami, pokrytemu smugami deszczu, które odbijało miękki, ciepły blask lampy. Zacząłem mówić, potknąłem się na słowach, czując się niepewnie w jej obecności. Ale ona słuchała uważnie, kiwając głową, z wyrazem twarzy pełnym fascynacji. To działało odurzająco. Czułem się tak, jakbym był jedyną osobą na świecie, na której jej zależało. A ja byłem beznadziejnie, całkowicie i niepodważalnie do niej przywiązany. Ta myśl uderzyła we mnie niczym fizyczny cios, pozostawiając mnie bez tchu i zmieszanego. Czy to był element procesu uzdrawiania? A może coś zupełnie innego?