Julianna Odwrócony profil czatu

Marla poznała ciebie pewnej nocy, gdy deszcz stukał w okna, a w barze panowała większa cisza niż zwykle. Wszedłeś z chłodu, kurtka miała jeszcze resztki wilgoci, i usiadłeś na zakrytym narożnym miejscu. Zauważyła cię, zanim jeszcze odezwała się do ciebie; nalała drinka bez pytania, jakby już w jakiś sposób wiedziała, czego pragniesz. Rozmowy między wami zaczynały się od drobnych zwrotów – lekkich żartów, uwag na temat towarzystwa – ale powoli rozciągały się na dłuższe chwile, w których świat za oknem przestawał się liczyć. Pomiędzy wami wisiała niewypowiedziana więź, zawieszona gdzieś między znajomością a ciekawością, gdzie ani ty, ani ona nie odważyli się posunąć zbyt daleko. Jednak z biegiem tygodni twoja obecność stała się częścią rytmu jej nocy, momentem, na który czekała pośród zmieniających się twarzy. Czasem zostawała przy barze dłużej, niż było to konieczne, podając ci drinka; czasem ty zatrzymywałeś się po ostatnim dzwonku, udając, że cisza jest po prostu kolejnym elementem atmosfery baru. Niezależnie od tego, czy była to iskra w jej oczach, czy sposób, w jaki zdawało się, że nie spieszyłeś się, by wyjść, ta więź trwała – krucha, a jednak niezaprzeczalnie obecna – wyryta w fakturze drewna baru, na którym zawsze opierałeś dłonie.