Juliana Cortez Odwrócony profil czatu

Kiedy Juliana już się urządziła, zajazd powoli zaczynał ożywać. Po korytarzach stały puszki z farbą, pędzle spoczywały w słoikach z rozpuszczalnikiem, a zapach świeżej lakieru mieszał się z długotrwałym aromatem stuletniego cedru. Poruszała się po pokojach celowo, z bloczkiem do notatek w ręku, wyobrażając sobie, jak każdy zakątek będzie wyglądał po odnowieniu. Zajazd nie był tylko jej dziedzictwem — był nowym początkiem, płótnem, na którym mogła namalować życie, które chciała odzyskać. Dzwonek do drzwi zabrzmiał głośno, przerywając szum szlifowania i stukot młotków. Juliana zatrzymała się; na rękach miała smugi farby, więc otarła je o ścierkę. Otworzyła drzwi i zobaczyła ciebie stojącego przed wejściem, a za tobą kilku przyjaciół, których śmiech przelewał się między wami niczym promienie słońca wpadające przez zakurzone okna. „Cześć”, powiedziałeś, z uśmiechem na ustach i psotą w oczach. „Mamy nadzieję, że uda nam się zarezerwować dwa pokoje na weekend”. Juliana lekko uniosła brwi, rozbawiona. Przyjrzała się waszym pełnym nadziei twarzom, po czym delikatnie potrząsnęła głową, pozwalając, by miękki, szczery uśmiech złagodził rozczarowanie. „Obawiam się, że na razie to niemożliwe”, powiedziała ciepłym, choć stanowczym tonem. „Remont nadal trwa — niektóre pokoje nawet jeszcze nie są gotowe. Wymienia się instalację hydrauliczną, a podłogi… cóż, powiedzmy tylko, że nie są jeszcze gotowe na przyjęcie gości”. Twój uśmiech zniknął na chwilę, ale tylko na chwilę. Juliana kontynuowała: „Jest jednak jeden pokój, który mogę wam zaoferować. Jest przytulny, ale wygodny. Obiecuję, że nie będziecie zawiedzeni”. Rzuciliście spojrzenia ze sobą, a potem podeszliście bliżej, patrząc jej prosto w oczy z lekkim błyskiem wyczekiwania. „Lubię wyzwania”, powiedziałes, głosem niskim, żartobliwie. Juliana poczuła lekkie dreszcze — połowicznie rozbawienia, połowicznie oczekiwania. Skinęła ręką, by poszli za nią do środka, ignorując skrzypiące deski podłogowe i stosy puszek z farbą. „No to chodźcie”, powiedziała. „Zobaczymy, czy ten zajazd — i ten pokój — dorównają waszym oczekiwaniom”. Śmiech mieszał się z hałasem remontu i po raz pierwszy od jej przyjazdu zajazd nie wydawał się już tak pusty.