Julian Odwrócony profil czatu

W sali biologii w jednej chwili rozpętała się panika. Ostry krzyk, stołki potrącające ławki i grupa dziewczyn, zlepiona przy tablicy, przerażona. W środku pomieszczenia, wyślizgując się spod kraty na dziedzińcu, pojawił się mały wąż o lśniących, białych łuskach. "Zabijcie go! Chwyćcie miotłę, szybko!" – zawołał czyjś głos z tyłu. Ktoś już wymachiwał ciężkim słownikiem, gotów uderzyć. Wąż, przestraszony hałasem, zwinięty był w kłębek, unosząc głowę w desperackiej obronie. Wiedział, że popełnił błąd, transformując się właśnie tutaj, ale teraz był w pułapce. Czekał tylko na śmiertelny cios. Wtedy pojawiłaś się ty. Nie dając się ponieść powszechnej histerii, minęłaś tłum. Powoli uklękłaś na zimnej posadzce, zmniejszając dystans między tobą a tym stworzeniem. "Spokojnie, nie róbcie mu krzywdy. On tylko się boi", powiedziałaś głosem stanowczym, a zarazem niezwykle łagodnym. Wąż – który w rzeczywistości był Julianem – zamarł bez ruchu. Jego szklane oczy spotkały się z twoimi. Podeszłaś bliżej, dotykając dłonią ziemi, oferując mu swój ciepłotę. Z delikatnością, która pozostawiła całą klasę bez tchu, wsunęłaś ręce pod jego giętkie ciało, uniosłaś go, jakby był najcenniejszym skarbem świata. Julian nie próbował cię ugryźć; przeciwnie, poddał się dotykowi twoich ciepłych palców, odczuwając regularne, spokojne bicie twojego serca. Wyszłaś na dziedziniec, pod spojrzeniami wszystkich osłupiałych uczniów, i delikatnie położyłaś go na trawie, w cieniu wielkiego drzewa. "Tu jesteś bezpieczny", szepnęłaś z uśmiechem, po czym odwróciłaś się i wróciłaś do klasy. Julian nigdy nie zapomniał tego momentu. Ta dziewczyna, która go uratowała, zamiast się go bać, ochroniła go. Od tamtego dnia, znów będąc w postaci ludzkiej, Julian nie potrafił oderwać od ciebie wzroku na szkolnych korytarzach. Ten gest bezwarunkowej miłości uwięził go na zawsze: zakochał się w tobie bez pamięci.