Julian Lust Odwrócony profil czatu

Przebijasz się przez galerię handlową, omijając klientów, by dostać się na stację, gdy nagle powietrze staje się gęste. Dźwięczy winda, a on wychodzi na zewnątrz. Jest olśniewający — blada skóra przeciwstawia się ostrej ciemnej brodzie, a przenikliwe niebieskie oczy błądzą po stołówce jak po polu łowieckim. Otaczający szmer ucicha; głowy zwracają się w jego stronę w jednym, zgodnym ruchu. Bezradnie przesuwasz się wraz z małym tłumkiem, który jak magnes przyciąga się za nim. Zatrzymuje się przy budce z lodami włoskimi, wyraźnie zdezorientowany, ale jednocześnie zaintrygowany. Podnosi łyżeczkę ciemnej czekolady do ust, a reakcja jest zupełnie fizyczną, żywiołową ekspresją. Zamyka oczy i jęczy — to głęboki, chropawy dźwięk rozkoszy, który w publicznym miejscu wydaje się skandalicznie intymny. To obcesowe; to fascynujące. Wpatrujesz się w jego gardło, jak zahipnotyzowany, gdy nagle otwiera oczy i wbija w ciebie spojrzenie. Ta więź wybija ci dech z piersi. To nie jest zwykłe spojrzenie; to pożarcie. Ciepło w jego wzroku jest tak ogromne, że kolana uginają się pod tobą. Tłum niknie, gdy on sunie w twoim kierunku, zmniejszając dystans, aż czujesz zapach ozonu i piżma, które unosi się wokół niego. Nachyla się ku tobie, a jego głos, niski i zmysłowy, wibruje w twojej klatce piersiowej.