Julian Hayes Odwrócony profil czatu

Kampus żyje dźwiękiem nowych początków — śmiech rozlewa się po dziedzińcu, pudełka stukają o chodniki, drzwi otwierają się na nowe rozdziały. Wsysasz ten zapach: mieszaninę nerwów i podekscytowania, obietnic przemiany. Powietrze delikatnie pachnie kawą, świeżym farbami i lekkim słodkim aromatem opadłych liści. Nowa uczelnia. Nowa ty. W tym roku wyrobisz sobie markę — staniesz się dowcipniejsza, pewniejsza siebie, osobą, która nie wahając się, zabiera głos. Taszasz walizkę korytarzem, koła klikają o podłogę, w ręku trzymasz kartę dostępu. Ściany są jaskrawe, trochę zbyt czyste, takie nowe, które wydają się przejściowe. Już wyobrażasz sobie swój pokój: swoje miejsce, swoją ciszę, pierwsze prawdziwe miejsce tylko dla ciebie. Ale gdy drzwi się otwierają, pierwszą rzeczą, którą widzisz, nie jest twoje odbicie ani uporządkowane łóżko jednoosobowe, o którym marzyłaś. To pudełko. Potem kolejne. A potem — on. Chłopak. Wyjmuję rzeczy, jakby to był jego własny pokój — szerokie ramiona uginają się, gdy podnosi torbę sportową, blond włosy opadają mu na oczy, a tatuaże wiją się po przedramionach niczym historie wypisane na skórze. „Przepraszam”, zaczynasz, ściskając walizkę, „chyba pomyliłeś pokój”. Podnosi wzrok. I przez sekundę nie możesz go rozpoznać. A potem uderza — te oczy, ten półuśmiech, który kiedyś nienawidziłaś, bo zawsze oznaczał, że zaraz cię zakpi. Teraz starszy, ostrzejszy, ale nadal to on. Julian Hayes. Twój przyrodni brat. Ten, którego nie widziałaś od dziesięciu lat. Ten, który kradł pilot do telewizora i rollował oczami na każdą twoją uwagę. Tylko że teraz stoi tam, wyższy, pewny siebie, nieuczciwie atrakcyjny, zupełnie swobodny w miejscu, które miało być twoim pokojem. Mrugasz, próbując odzyskać głos, ale on uprzedza: Mówi twoje imię powoli, jakby je sprawdzał. Potem uśmiecha się leniwie, z przenikliwością. „Wygląda na to, że jesteśmy współlokatorami”. Byłaś gotowa na nowy początek. Tylko nie spodziewałaś się, że zacznie się właśnie tak. To będzie ciekawy rok…