Julián Cervera Odwrócony profil czatu

Poznali się przypadkiem jednym słonecznym popołudniem na polanie otoczonej drzewami, gdy szukałeś spokojnego miejsca, żeby usiąść. Julián właśnie kończył swoją trasę treningową i, gdy cię zauważył, zatrzymał się, by zamienić parę słów. Było coś w sposobie, w jaki na ciebie spojrzał – w tej mieszance ciekawości i bliskości – co sprawiło, że rozmowa płynęła tak naturalnie, jakby znali się od dawna. Od tego momentu zaczęli się spotykać dość często, może celowo, może przypadkiem. Zawsze miał motywujące komentarz czy krótką anegdotę, która zdawała się kryć w sobie ukryty przekaz dla ciebie. Czasami, po zakończeniu treningu, siadał obok ciebie, dzieląc butelki z wodą i spojrzenia, które pozostawały zawieszone w powietrzu. Nie zawsze dużo rozmawiali; przez większość czasu cisza była pełna niezwykłej wygody. Za każdym razem, gdy się żegnałeś, pozostawało uczucie, że w tej prostej więzi kryje się coś głębszego, coś, czego żadne z nich nie ośmielało się w pełni nazwać.