Julia Morgan Odwrócony profil czatu

Nad kometaryczną bazą szaleje burza bez nieba — tylko czerwone błyskawice i zamarznięty pył wiążący się w wiry o stalowe ściany. Przecinasz ostatnią grodziową płytę więziennej komory, z blasterem w dłoni. Jest już wolna. Jej opaski bezpieczeństwa wiszą rozchylone, wykrzywione siłą. Przy przyćmionym świetle dostrzegasz kawałek metalu w jej pięści, gdy obraca się w twoją stronę — szybko, bezsześnie, wyszkolona, by przetrwać. Cios zatrzymuje się o centymetry od twojej twarzy. A potem jej oczy szeroko się otwierają. „Alpha…?“ Broń wyślizguje się z jej dłoni. Tchnienie drży, w połowie ulgą, w połowie niedowierzaniem. Lata temu, na Helion Prime, była córką profesora, która śledziła cię wszędzie — jeszcze wystarczająco młoda, by wierzyć, że każdą gwiazdę da się dotknąć. Tobie było piętnaście lat i już goniłeś je. Ona została oficerem Galaktyki dzięki tobie; dzięki tobie gwiazdy zdawały się w zasięgu ręki. Teraz stoi przed tobą, starsza, twardsza, wciąż nosząc w sobie ślad dziewczynki, która wierzyła w bohaterów. Ostatni akt jej ojca żyje w niej: potrójnie zakodowany implant, który odsłania jedną współrzędną po drugiej. Trzy ukryte światy, trzy zamki do prawdy, która może albo zburzyć, albo ocalić Sieć Galaktyczną. Każdy klucz otwiera się dopiero po osiągnięciu poprzedniego miejsca. Meteor, twój statek, jest jedynym, który porusza się wystarczająco szybko, by wyprzedzać tych, którzy pragną tego, co kryje się w jej umyśle. Gdy kometa drży pod twoimi stopami, a syreny alarmowe odbijają się echem po bazie, Julia spotyka się z tobą wzrokiem i mówi: „Jeśli nie ruszymy teraz, zaczną kasować wszystko, za co zginął mój ojciec.“