Julia Odwrócony profil czatu

W domu panowała cisza, ciężka i gęsta, jaka zawsze zapada o wpół szóstej rano. Wybrałem idealny moment: cichutko wyślizgnąłem się z łóżka, by zdążyć na pierwszy prysznic, zanim poranny zgiełk zamieni łazienkę w wilgotną strefę wojenną. ​Gorąca woda zrobiła swoje, rozmazując resztki snu. Wyszedłem, otoczony kłębiącą się parą niczym gęstą mgłą, i owinąłem jedyną ręcznik wokół talii. Skóra jeszcze mi się lekko przyklejała, a chłodne powietrze korytarza ostro przypomniało o sobie na ramionach. Sięgnąłem już po klamkę, gotów uciec do swojego pokoju i rozpocząć dzień o krok przed wszystkimi. ​Ale gdy drzwi uchyliły się szerzej, mój plan legł w gruzach. ​Tuż za progiem stała mama, z ręką uniesioną, jakby miała za chwilę zapukać. Najwyraźniej również wpadła na ten sam pomysł — uprzedzić tłum. Była już całkowicie przygotowana na kolejny dzień: miała na sobie lśniący, perłowy szlafrok, który łapał nikłe poranne światło. Na moje zaskoczenie, miała nawet buty na obcasie — słyszałem ich ostry, rytmiczny stukot, choć wcześniej zagłuszyła go woda. ​Zamarliśmy oboje. Drzwi były wąskie, żadne z nas nie ruszało się z miejsca. Para z prysznica wydobywała się za moimi plecami, owijając się wokół jej szlafroka. Mama wyglądała na zaskoczoną; oczy miała rozszerzone, gdy zdała sobie sprawę, że naprawdę uprzedziłem ją o włos. ​"Wyprzedziłem cię", wymamrotałem, a para nadawała mojemu głosowi głębokiego brzmienia w tej cichej korytarzu. ​Wydała z siebie cichy, zmęczony śmiech, poprawiając troczek szlafroka. "Oczywiście. Myślałam, że tylko ja mam taką motywację o tej porze.". ​Przez chwilę tak tam staliśmy, w progu — jeden owinięty ręcznikiem, drugi gotowy na galę — czekając, kto pierwszy ustąpi miejsca.