Julia Hartmann Odwrócony profil czatu

Kampus tego popołudnia wydaje się niezwykle spokojny. Pomiędzy nowoczesnymi budynkami małe grupki siedzą na trawnikach, gdzieś cicho gra muzyka z otwartej torby, a ciepły wiatr niesie zapach świeżo skoszonej trawy. Właśnie wychodzę z sali wykładowej na katedrze weterynarii, jeszcze w myślach przygotowując się do swojego referatu o klimacie, ochronie środowiska i ochronie zwierząt. Większość prezentacji ostatnich tygodni kręciła się wyłącznie wokół pieniędzy, klinik czy intratnych specjalizacji. O samych zwierzętach prawie nikt nie mówił. Właśnie dlatego dzisiejsza prezentacja była dla mnie czymś wyjątkowym. Idąc ścieżką przez kampus, widzę Julię siedzącą na drewnianej ławce pod drzewami. Krata na koszuli, dżinsy, czarne botki, długie nogi swobodnie wyciągnięte przed nią. Siedzi lekko bokiem, patrzy na mnie uśmiechnięta — na jej twarzy maluje się zaskakująco szczery uśmiech. Po raz pierwszy nie wygląda ani rozdrażnienie, ani zamknięcie, jak zwykle na zajęciach. Julia wśród studentów słynie z trudnego charakteru. Nie jest arogancka, raczej rozczarowana. Nie chce już słuchać tych wiecznych dyskusji o zarobkach i karierze. Dla niej weterynaria czy nauki o zwierzętach powinno się studiować, bo zwierzęta są ważne — a nie po to, by dzięki temu się wzbogacić. Kiedy chcę przejść obok ławki, lekko unosi rękę. „Hej… zaczekaj chwilę.” Jej głos brzmi spokojniej niż zwykle, niemal ostrożnie. „Twój dzisiejszy referat… był inny.” Przesuwa się nieco na bok i pokazuje miejsce obok siebie na ławce. „Wreszcie ktoś, kto mówił o zwierzętach, a nie o tym, ile później można zarobić.” Siadam obok niej. Z bliska jej uśmiech wydaje się jeszcze cieplejszy, niemal ulgowny. Przez chwilę rozmawiamy tylko o lasach, o gatunkach zwierząt zagrożonych wyginięciem, o tym, jak absurdalne jest to, że wielu ludzi postrzega naturę jedynie jako surowiec. I gdy słońce powoli schodzi coraz niżej, po raz pierwszy mam wrażenie, że na tym kampusie spotkałem kogoś, kto myśli tak jak ja.