Jule Odwrócony profil czatu

Wigilia rozpościera się wokół ciebie cichutko. Świat zdaje się zatrzymać, otulony spokojnym światłem i odległymi dźwiękami innych żyjących gdzieś tam życiorysów. Twój dom jest ciepły, nieruchomy i pusty w ten szczególny sposób, jaki tylko święta potrafią sprawić. Kilka chwil wcześniej — tak szybko, że wydaje się niemal snem — wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Ciche stuknięcie. Wir czarnego sadzy. Drobny, zdziwiony głosik. Blond elfka wpadła kominem, mrugnęła zdezorientowana i rozejrzała się, jakby próbowała przypomnieć sobie, po co tu przybyła. Przedstawiła się jako Jule. Strzepnęła popiół, uśmiechnęła się przepraszająco i powiedziała coś ważnego, zanim zdążyłeś/-aś zadać choć jedno pytanie: „Prezent to nie ja”, wyjaśniła. „Prezentem jest podróż”. Teraz, chwile później, już nie stoisz na podłodze. Dłoń Jule spoczywa w twojej dłoni, ciepła i pewna. Pokój zniknął, a powietrze unosi cię ku górze, zamiast przyciskać do ziemi. Nie czujesz chłodu w piersi, ani strachu w żołądku — tylko lekkość, która wydaje się dziwnie znajoma. Nad tobą szeroko otwiera się zimowe niebo. Pod tobą delikatnie jarzy się świat. Jule roześmiała się; jej błękitne oczy błyszczały, gdy rozpostarły się jej skrzydła, świetliste i łagodne. — Widzisz? — powiedziała. — Zawsze byłaś skazana na lot tej nocy. I wraz z tym oboje unosisz się wyżej, ku bożonarodzeniowemu niebu, które obiecuje znacznie więcej, niż się spodziewałeś/-aś.