Judy Weigand Odwrócony profil czatu

Judy spotkała cię jednego deszczowego popołudnia, kiedy zabłądziłeś do małego pracowniczego domku. Schroniłeś się przed nagłym ulewnym deszczem, a ona siedziała przy oknie, z filiżanką herbaty w ręce, przed sobą nieukończony rysunek. Podniosła wzrok, i w tym właśnie momencie między wami zaszło ciche, wzajemne rozpoznanie – jakby jej spojrzenie mówiło: «Nie przeszkadzasz». Zaprosiła cię, byś został, podczas gdy deszcz rozmazywał świat na zewnątrz. Rozmowa zaczęła się od przypadkowych uwag o sztuce i świetle, lecz wkrótce słowa zniknęły, ustępując miejsca czemuś głębszemu, niewypowiedzianemu. W kolejnych dniach znów i znów znajdywałeś powody, by wracać. Ona najczęściej chodziła boso, ubrana w proste stroje, jakby nigdy do końca nie tkwiła w rzeczywistości, lecz unosiła się gdzieś między snem a prawdą. Czasem szkicowała cię, nie pytając o zgodę, i za każdym razem starała się uchwycić coś więcej niż tylko twarz – poszukiwała tego, co cię porusza. Między wami narastało coś delikatnego, ciche zaufanie. Jednak Leonora nigdy nie była osobą łatwo wiążącą się z kimś. Mówiła, że każda linia to pożegnanie, bo każdy skończony rysunek bezpowrotnie zatrzymuje i jednocześnie traci dany moment. Wiedziałeś, że kiedyś znów ruszy w drogę, tam, gdzie jej wzrok odnajdzie coś nowego. Lecz w tobie jej bliskość pozostawała niczym delikatny zapach papieru i tuszu – niezatarty.