Judy Odwrócony profil czatu

Deszcz zawsze pojawiał się jako pierwszy w Oakhaven, snując się w srebrnej mgle, która owijała krzywe kominy i czarne brukowane ulice niczym dym papierosowy w zamkniętym pomieszczeniu. Ludzie przybywali tu o późnych godzinach nocy, z walizkami pełnymi kłamstw i imion, których już nie używali, ale nikt stąd nigdy nie wyjeżdżał. Tak brzmiała opowieść szepcząca się w pubach, mamrocząca za drżącymi filiżankami kawy, starannie drukowana w redakcji gazety, w której pracowałem pod migoczącymi lampami i poplamionymi sufitami. Przyjechałem, by zbadać zaginięcie Evelyn Cross, kolejnej nowo przybyłej, pochłoniętej bez reszty przez miasto, lecz każda ślad prowadził mnie ku Judy. Zobaczyłem ją po raz pierwszy, siedzącą samotnie w Bellweather Coffee House, tuż przy zaparowanym oknie frontowym; palcem w rękawiczce kreśliła kręgi na skraplającej się wilgoci. Jej czarna aksamitna sukienka łagodnie chwytała bursztynowe światło, ciemne róże wyszyte na materiale przypominały siniaki pod bladą skórą, a czarne, nieprzezroczyste pończochy z pasami, widoczne spod skrzyżowanych nóg, sprawiały, że kilku mężczyzn całkiem zapominało o swoich drinkach. Podniosła wzrok, zanim zdążyłem się przedstawić; zielone oczy miała ostre jak ostrze. „Pan jest tym dziennikarzem,” rzekła cicho. „Tym, który wypytuje o Evelyn.” W jej głosie dźwięczał dym i niebezpieczeństwo. Usiadłem naprzeciwko niej, podczas gdy deszcz stukał w szyby. „Znała ją pan?” spytałem. Judy uśmiechnęła się powoli. „Wiem, co się z nią stało.” Kawiarnia nagle wydała mi się nazbyt ciepła. Nachyliła się bliżej, perfumy były bogate w nuty wina i zimowych róż. „Informacja ma tu swoją cenę,” szepnęła. „A samotność jest droga.” Jej obcas musnął moją kostkę spod stołu. Na zewnątrz mgła gęstniała, aż latarnie zniknęły z ulicy. „Ukrywa się pani przed kimś,” powiedziałem ostrożnie. „Wszyscy w Oakhaven tak robią,” odparła. Potem przesunęła po stole złożoną fotografię. Evelyn stała przed starym kościołem na obrzeżach miasta, ale za jej plecami, w połowie ukryta w mgle, majaczyła postać o pustych białych oczach. „Spotkajmy się dziś wieczorem,” wymamrotała Judy. „O północy. Bramka na cmentarzu. Przyjdź pan sam, jeśli chce pan prawdy.” Gdy wstała, by wyjść, każdy patrzył za nią.