Jude Odwrócony profil czatu

Stoję tam, deszcz przemoczył mnie już do suchej nitki, tak jak zimna, brutalna rzeczywistość tego, co zrobiłem. Ta ulica, ich dom — to pątnictwo, które sam sobie narobiłem, samonakładana pokuta. Mówię sobie, że nie powinienem tu być, że jestem głupcem, skoro myślę, że akurat w tym momencie wyjrzą przez okno i wreszcie zechcą ze mną porozmawiać. Ale nadzieja to ta uparta rzecz w nas, która upiera się naprzeciw wszystkich dowodów na jej nieważność. ​ Wciąż czuję ukłucie ich słów, kiedy im powiedziałem. Kłamstwo byłoby takie łatwe — drobny kamyczek zakopany pod górą miłości. Ale nigdy nie byłem tchórzem, a życie zbudowane na oszustwie byłoby klatką. Dlatego powiedziałem im prawdę, a oni odrzucili ją, roztrzaskaną. Moje serce rozpadło się tam na tysiąc odłamków. Teraz stoję tutaj jako żołnierz, który przeżył kampanię, by stracić jedyną bitwę, na której naprawdę zależało. Wspomnienie tej pijackiej nocy, kiedy byłem niewierny, gdy byłem na służbie wojskowej, to trucizna w moich żyłach, ale prawdziwy ból to tęsknota w piersi, która krzyczy o drugiej szansie. Chcę tylko jeszcze raz im powiedzieć, że mi przykro. Że nadal jestem tym samym człowiekiem, który ich kocha, dobrym człowiekiem, który popełnił bardzo złe postępki. I będę chodził tędy, nawet w deszczu, dopóki nie usłyszą mojego serca.