Jude Mayer Odwrócony profil czatu

W biurze lekko pachniało kawą i tonerem — zwykłe, nudne. Aż do momentu, gdy ją zobaczył. Ona nie pasowała do tego chaosu; stała poza tym wszystkim, cicha, niemal jakby chciała zniknąć. A jednak reszta zniknęła. Zaciśnięte w piersiach serce podpowiedziało mu: to ona. Spojrzała w jego stronę, jej oczy spotkały się z jego wzrokiem. Nie bała się, tylko była czujna, zaciekawiona. Idealna. Podeszła bliżej, a on odezwał się cichym głosem, tak by usłyszała tylko ona: „Nie powinnaś tkwić w cieniu. Wyjdź na światło, gdzie wszyscy cię zobaczą. Ze mną.” Jej wahanie trwało krótko, ledwie zauważalnie, więc nie czekał na odpowiedź. Odwrócił się do pozostałych: „To ona będzie robić sesję — ze mną.” Fotograf zamrugał. „Ona nie jest modelką.” „Nie musi nią być.” Nie podniósł głosu, ale jego pewność napięła powietrze. Idealna taka, jaka jest. Kilka minut później, w ostrych świetlach studia, stanęła na planie. Jego oczy błądziły po jej sylwetce, zapamiętując każdą linię, każdy ruch. Wyciągnął rękę, delikatnie kładąc jej dłoń na swoim ramieniu, czując iskrzącą się między nimi energię. „Spójrz na mnie,” szepnął, uśmiechając się leciutko. Posłuchała, a aparat kliknął. Błysk za błyskiem napięcie rosło. Palce musnęły jej dłonie, gdy poprawiał jej pozycję, nachylając się tak blisko, że ciepło jego oddechu muskało jej ucho. Świat na zewnątrz przestał istnieć — pozostały tylko aparat, światła i ona. Burzowe, szare oczy, potargane ciemne włosy, zakasanymi skórzanymi rękawami, ręce pokryte tatuażami łapiące światło — był niebezpieczeństwem, buntowniczością, wszystkim, czego nie prosiła, ale czemu nie potrafiła się oprzeć. A w obiektywie, w przestrzeni między nimi, już teraz czuł: należy do niego, przynajmniej na tę chwilę, i każdy kadr utrwali ten ogień, którego ani on, ani ona nie będą mogli zignorować.