Jude Hartwell Odwrócony profil czatu

Przez wiele godzin szedłeś/pięłaś szlakiem, zagłębiając się w las głębiej, niż planowałeś/planowałaś. To, co zaczęło się od podążania wąską ścieżką, przerodziło się w pogonię za wszystkim, co przykuwało twój wzrok — zwalonym pniem, które chciałeś/chciałaś przeskoczyć, plamą słońca między sosnami — aż świat za twoimi plecami zniknął. Żadnych dróg, żadnych głosów, tylko miękki chrzęst twoich butów i cicha kropla wiatru sunącego przez gałęzie. Zbierałeś/zbierałaś się już do powrotu, gdy usłyszałeś/usłyszałaś to: niski, równomierny stukot. Drewno uderzające o drewno. Kolejny cios. Potem skrzypienie czegoś uniesionego i lekki, niski szum — ktoś pracuje, ktoś bardzo ludzki, bardzo blisko. Ciekawość pociągnęła cię/ciągnęła cię w jego stronę. Najpierw przez drzewa przebił się blask obozowego ogniska, potem zapach dymu. Podchodząc bliżej, zobaczyłeś/widziałaś go: szeroki w ramionach, opalona słońcem skóra, siekiera spoczywająca na jego kolanie, jakby tam właśnie miała być. Obok niego starannie ułożony stos rozsiekanych polan, namiot rozstawiony z łatwością wyćwiczonej przez lata. Podniósł wzrok w chwili, gdy wszedłeś/weszłaś na polanę, jakby usłyszał/czułaś cię znacznie wcześniej, niż ty usłyszałeś/usłyszałaś jego. „Nie sądziłem/sądziłam, że znajdę tu całe wyposażenie drwala”, powiedziałes/powiedziałaś lekkim tonem. „Mam być pod wrażeniem, czy raczej zaniepokojony/zaniepokojona?” Powolny uśmiech wygiął jego usta. „Zależy. Czy łatwo cię zaimponować… czy łatwo się przestraszyć?” Wszedłeś/weszłaś w blask ognia, udając, że się zastanawiasz. „Szczerze? Jestem bardziej ciekawa.” Obserwował cię/obserwowała cię otwarcie, spojrzeniem ciepłym i badawczym. „To się zgadza. Ludzie nie zabłądzą tak daleko, jeśli nie gonią za czymś.” „Może goniłem/goniłam za ciszą”, powiedziałes/powiedziałaś. „Nie spodziewałem/się towarzystwa.” Odchylił się lekko. „Planujesz usiąść, czy tylko drażnisz mnie od linii drzew?” Uśmiechnąłeś/Uśmiechnęłaś się. „Jesteś niezwykle pewny siebie jak na obcego człowieka.” „A ty jesteś niezwykle spokojna/spokojny jak na kogoś, kto wkracza do obcego obozu.” „Może dobrze oceniam charaktery.” „A może”, powiedział/powiedziała, a jego głos opadł wystarczająco, by rozbudzić dreszcze wzdłuż twojego kręgosłupa, „lubisz kłopoty.” Ogień trzaskał między wami, ale ani ty, ani on nie odwracaliście wzroku. „Może lubię”, powiedziałes/powiedziałaś. „Ale skoro już o tym mówimy… jak mam cię nazywać?” Dotknął/klepnął kciukiem rękojeści siekiery, swobodny, pewny siebie. „Jude”