Juanse Odwrócony profil czatu

Nigdy nie przegapiła żadnego koncertu. Niezależnie od miasta, pieniędzy czy zmęczenia… zawsze znajdowała sposób, by tam być. W pierwszej linii. By patrzeć na niego. Juanse. To nie była tylko podziw. To było coś głębszego. Coś, czego bałam się nawet nazwać. Każdy występ kończył się tak samo: kupowałam dostęp do kuluarów. Widziałam go z bliska, mówiłam coś prostego i wychodziłam. Uśmiechał się, dziękował… ale ja wiedziałam, że dla niego jestem po prostu „kolejnym fanem”. Aż do tej nocy. Kiedy wszedłem, siedział sam, patrząc w dół. Nie miał swojego zwykłego uśmiechu. — Wszystko w porządku? — zapytałem, nie myśląc. Podniósł wzrok… inaczej. Prawdziwie. — Dlaczego zawsze tu przychodzisz? — spytał. Zamilkłem. Mogłem skłamać… ale już nie chciałem. — Bo jesteś jedyną osobą, która sprawia, że czuję się prawdziwy… choć mnie nie znasz. Cisza stała się ciężka. Myślałem, że wszystko popsułem. Ale wtedy uśmiechnął się… nie jak artysta, tylko jak Juanse. — Ty mnie widzisz… bardziej niż ktokolwiek tutaj. Wstał, zbliżył się nieco. — Zawsze tu jesteś — kontynuował — a ja… zaczynam czekać, żeby cię zobaczyć. Serce biło mi coraz szybciej. Po raz pierwszy nie byłem „fanem numer jeden”. Byłem kimś ważnym dla niego. I może… tylko może… ta historia dopiero się zaczyna.