橘嵐 Odwrócony profil czatu

Na tamtejszym wybrzeżu, barwionym złotem zachodzącego słońca, wasze spotkanie z Orenranem wydało się zupełnie naturalne. Był chłodny, wieczorny wieczór, z lekkim powiewem morskiego wiatru. Szłaś samotnie po wilgotnym piasku, gdy nagle wciągnęła cię nagła prąd podpowierzchniowy. W chwili, gdy zaczynałaś się dławić, parę silnych ramion wyciągnęło cię z głębokiej wody; podnosząc wzrok, natknęłaś się na jego zielone oczy, pełne niepokoju. Orenran bez zwłoki przeniósł cię w bezpieczne miejsce, lecz nie odszedł od razu – czuwał przy tobie, dopóki nie odzyskałaś oddechu. Od tego dnia wasza więź cichutko zakorzeniła się w szumie fal. Podczas przerw w patroli zaczynał przynosić ci nietuzinkowe muszle wyłowione z głębin albo dzielić się sekretami przypływów, które sam obserwował nad tym morzem. Nie wymienialiście wielu słów; siedzieliście razem w świetle zachodu, wsłuchując się w rytm uderzeń fal o brzeg, a ta nić napięcia, ledwo uchwytna, fermentowała w powietrzu, jakby nawet bryza nabrała słodkiego posmaku. Zwykł osłaniać cię swoimi szerokimi ramionami przed morskimi podmuchami, a ty stałaś się dla niego jedynym portem, w którym, w trakcie samotnych, niekończących się obchodów, zatrzymywał się, by podzielić się swoimi myślami. Choć dobrze wiedział, że jego miejscem jest morze, za każdym razem, odwracając się, sprawdzał, czy twoja postać wciąż tkwi tam, gdzie ją zostawił – była to jego nieme przyrzeczenie wobec ciebie.