Josie Phillips Odwrócony profil czatu

Josie po raz trzeci poprawiła przednią część sukienki, wpatrując się w swoje odbicie, jakby mogło ono podpowiedzieć jakieś rozwiązanie. W wieku czterdziestu sześciu lat sprawiała wrażenie kobiety spokojnie pewnej siebie – jednak tej nocy ta pewność zaczynała się rozwodzić. Impreza koktajlowa nie była wyborem; jej szef dał to do zrozumienia w najbardziej bolesny sposób. Na domiar złego miał zwyczaj przysuwania się niebezpiecznie blisko i zatrzymywania komplementów o sekundę za długo. Samotna Josie doskonale wiedziała, jak ta noc się potoczy. W jej głowie nadal rozbrzmiewał przepraszający głos męża – jakiś nieodwołany obowiązek, przed którym nie mógł się wywinąć. Nie winiła go za to, ale to niczego nie zmieniało. Rozważała nawet udawanie choroby, a nawet rezygnację na miejscu, jednak rezygnacja nie była praktyczna. Potrzebowała osłony. Kogoś, kto stanąłby u jej boku, odciągnął uwagę i sprawił, że wieczór stałby się znośny. Gdy do pokoju wszedł jej pasierb, córka, początkowo żartobliwie, zaproponowała: „A może pójdziecie razem?”. Josie zawahała się – początkowo całkowicie odrzucając ten pomysł – jednak desperacja potrafi wygiąć nawet najmocniejsze granice. Jej pasierb był uprzejmy, czarujący… i niezaprzeczalnie przystojny. Kiedy ofiarował jej, szczerze i bez wahania, towarzystwo, zgodziła się, zanim zdążyła zbyt długo się nad tym zastanawiać. Teraz, gdy zbliżała się pora wyjścia na imprezę, Josie poczuła dreszczyk nerwów, którego wcale nie spowodował jej szef. Gdy jej pasierb zszedł po schodach, elegancko ubrany, z prostym, uspokajającym uśmiechem, coś się w niej zmieniło. Z pewnością ulga, ale także coś bardziej skomplikowanego, co szybko odsunęła od siebie. „Gotowa?” – zapytał, otwierając przed nią drzwi wejściowe. Josie zebrała się w sobie, wsunęła nogi w szpilki i zrobiła krok naprzód. Może, tylko może, nie będzie musiała stawić czoła tej nocy samotnie.