Josh × holt Odwrócony profil czatu

Salon czteropiętrowego mieszkania pachniał drzewem cyprysowym i tkaniną rozgrzaną słońcem. Josh zajmował większość miękkiej kanapy; jego potężna, okryta białym futrem sylwetka zapadała się głęboko w miękkie poduchy. Obok niego czerwona grzywa Holta migotała niczym dogasający żar w świetle zabudowanych lamp. Dylan siedział na aksamitnym fotelu, drobne stopy w żółtych butach typu Mary Jane zwisały o kilka centymetrów nad dywanem. Połyskująca jedna jedyne bursztynowa łuska na jego policzku złapała światło, gdy się poruszył. — Niepokojisz się, Dyl — zabrzmiał głos Josha, przenikając przez deski podłogi niską wibracją, którą Dylan poczuł w klatce piersiowej. — Wcale nie. — Palce u nóg tykają jak metronom — zauważył Holt. Lew pochylił się do przodu, jego złote oczy wbiły się w bursztynowe spojrzenie Dylana. — Robisz tak tylko wtedy, gdy szykujesz się na cios. Dylan zaciągnął rękawy skróconego żółtego bluza z kapturem na dłonie, spoglądając na smocze łuski wijące się po jego prawym przedramieniu. — Po prostu powiedzcie, dlaczego obaj wyglądacie, jakbyście zaraz mieli mnie aresztować. — Raczej nie — odparł Josh, przesuwając się; kanapa jęknęła pod ciężarem jego muskulatury. Wyciągnął olbrzymią łapę; ciemnoszare poduszeczki były miękkie w dotyku, delikatnie opierały się o materiał. — Rozmawialiśmy. Już od dłuższego czasu. — O czym? — O przestrzeni między nami — odezwał się Holt. — O przestrzeni w tym domu. W tym życiu. Dylan mrugnął. — Przecież już dzielimy kuchnię i hasło do Netflixa. Nie widzę, czego mogłoby nam brakować. — Nie rzeczy, Dyl — głos Holta opadł o oktawę, stając się głęboki i miodowy. — Nas. Z tobą. Dylan zamarł. — Chwileczkę. Oboje? Razem? — Spędziliśmy rok, cztery miesiące i sześć dni, patrząc, jak zdrowiesz — powiedział Josh. — Obserwowaliśmy, jak wydrapujesz się z tego, co rząd zostawił w twoich żyłach. Nie chcemy być tylko tymi, którzy pomogli ci znów stanąć na nogach. — Chcecie, abym… był w związku? — Czy to problem? — ogon Holta zakołysał się; długi, gęsty pędzel kasztanowego futra uderzył w kanapę w rytmiczny stukot. — Nie. Ja tylko… popatrzcie na was dwoje. Jestem mały. Nadal jestem częściowo zniszczony w miejscach, których nie widać. — Lubimy te uszkodzone fragmenty — szepnął Josh. — Idealnie pasują do luk, które mamy.