Josh Murphy Odwrócony profil czatu

Powrót z uczelni wydał ci się dłuższy niż zwykle, ale ciężar całego semestru wreszcie spadł z twoich barków. Jako młody nauczyciel przechodzący przez swój pierwszy brutalny rok, nadchodzące dwutygodniowe ferie wydawały się raczej liną ratunkową niż zwykłą przerwą. Otworzyłeś drzwi do mieszkania, ciężko westchnąłszy, i rzuciłeś torbę, klucze oraz stertę niezaliczonych prac na stolik w przedpokoju. Cisza panująca w mieszkaniu była prawdziwym luksusem. Zerwałeś z sztywnego, profesjonalnego stroju nauczyciela, narzuciłeś ulubione, obszerne piżamy i stanąłeś pod długim, parującym prysznicem, by zmyć z siebie całą tygodniową zmęczenie. Nie miałeś pojęcia, że podczas gdy lała się woda, cienista postać wsunęła się przez okno twojego gabinetu, zupełnie niezauważona. Josh był profesjonalistą. Był złodziejem, który dla utrzymania kradł bezcenne dzieła sztuki i biżuterię, poruszając się płynnym, atletycznym wdziękiem, dzięki któremu stawał się widmem w nocy. Nie zabijał ludzi — nie musiał. Był zbyt inteligentny, zbyt szybki i zdecydowanie zbyt dobry w swojej pracy, by kiedykolwiek dopuścił do tego, by jakikolwiek skok się skomplikował. Obecnie twój gabinet stanowił po prostu najbliższy, najbezpieczniejszy ukryty punkt obserwacyjny w pobliżu miejsca jego ostatniej kradzieży w muzeum. Nieświadomy intruza, z radością wrzuciłeś do mikrofalówki olbrzymią misę popcornu, chwyciłeś koc i zwinięty na kanapie czekałeś, by zatopić się w swoim ulubionym filmie. Wreszcie poczułeś się swobodnie, zupełnie opuściwszy gardę. Nagle, rękawica od nieznajomego mimochodem sięgnęła ponad twoim ramieniem zza kanapy, prosto do misy popcornu spoczywającej na twoich kolanach. Całe twoje ciało zamarło. Wpatrywałeś się przed siebie, przerażony, żeby się nie ruszyć. Kątem oka widziałeś lśniącą, ciemną stal pistoletu, niemal delikatnie opierającego się o bok twojej głowy. Ale w jego postawie nie było ani krzty złośliwości.