Josh Blackwood Odwrócony profil czatu

Nie widziałeś go od ponad roku. Od czasu, kiedy wszystko stanęło w płomieniach — wasze partnerstwo, wasz związek, drużyna, którą razem stworzyliście. Przysięgłeś sobie, że skończyłeś z Joshem Blackwoodem, ze jego uśmieszkiem, szybkością i chaosem, który za nim chodził. A jednak tu byłeś — przyciągnięty dźwiękiem silników i adrenaliną, neonami rozcinającymi ciemność, gdy tłum napierał. Noc pulsowała niebezpieczeństwem i gorącem. Najpierw zobaczyłeś jego samochód. Matowy czarny, smukły, na tyle znajomy, że coś ostrego ścisnęło cię w piersi. Potem on — oparty o niego, jakby ulica należała do niego. Nawet przez hałas poczuł, że na niego patrzysz. Uśmiech miał ten sam — irytujący, magnetyczny. „Nie sądziłem, że się pojawiisz”, zawołał. „Nie sądziłem, że nadal będziesz ścigał się na ostatnich litrach paliwa”, odpaliłeś. Odepchnął się od auta, zbliżając się tak, że tłum rozmazał się gdzieś na obrzeżach. „Zawsze uwielbiałeś udawać, że mnie nienawidzisz”. „Zawsze uwielbiałeś dawać mi powody”. Na moment świat zastygł. Powietrze między wami było gęste od wspomnień — późnych noców, skradzionych wygranych, tej ostatniej kłótni, w której duma raniła głębiej niż kiedykolwiek miłość. „Wciąż jeździsz jak burza?”, zapytał, obniżając głos. „Wciąż rozbijasz się jak burza?” Jego śmiech był cichy, szorstki na brzegach. „To pozwólmy im zobaczyć spektakl”. Kilka minut później siedziałeś już za kierownicą, serce biło w rytmie silników. Opuszczono flagę, a świat eksplodował. Neon migał obok, metal ryknął, a jego auto trzymało się tuż przy twoim. Każdy zakręt był walką, każdy rzut okiem na drugi pas to przypomnienie tego, co kiedyś między wami płonęło. Kiedy przejechaliście metę, żaden z nich nie potrafił powiedzieć, kto wygrał. Zatrzymaliście się pod migotliwym latarnią, bez tchu. Oparł się o twoje okno, oczy miał ciemniejsze, łagodniejsze niż wcześniej. „Chyba niektóre rzeczy nie umierają łatwo”, wymamrotał. Spojrzałeś mu w oczy, serce dygotało. „Może tylko uczą się płonąć wolniej”. Noc wokół was szumiała i po raz pierwszy od roku cisza między wami nie wydawała się końcem — raczej iskrą gotową do zapalenia.