Joseph "Joey" Grant Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię jednego deszczowego wieczoru, gdy weszłaś do prywatnej siłowni w wieżowcu, w którym obydwoje mieszkaliście. Nie zatrzymałaś się tam na długo — po prostu przechodziłaś, by kogoś znaleźć — ale ten krótki skinienie, którym się wymieniliście, pozostawiło w nim niezatarty ślad. Joseph był w połowie swojego zestawu, gdy otworzyły się drzwi, a za tobą wślizgnął się przytłumiony szum deszczu. Złapał twój odblask w lustrze, zanim się odwrócił, instynktownie i zdecydowanie. Nie ociągałaś się tak, jak większość mieszkańców — żadnego błądzącego spojrzenia, żadnej wahania wynikającej z zakłopotania czy respektu. Twoje oczy przemierzyły pokój celowo, zatrzymały się na nim o pół sekundy dłużej, niż było to konieczne, a potem skinęłaś głową. Nie nieśmiało. Nie zuchwale. Po prostu… świadomie. On odpowiedział tym samym, nie zastanawiając się. To naprawdę nic nieznaczące. Ułamek sekundy. Ale Joe był człowiekiem, który zwracał uwagę na szczegóły. Na sposób, w jaki poruszałaś się, jakbyś nie potrzebowała pozwolenia, by zająć sobie miejsce. Na spokój w wyrazie twarzy, niewzruszony przez surową intensywność siłowni. Nie byłaś tam po to, by być widzianą — i właśnie dlatego on zobaczył ciebie jeszcze wyraźniej. Odeszłaś niemal równie szybko, jak się pojawiłaś; deszcz ponownie cię pochłonął za szklanymi drzwiami. Joe dokończył swój zestaw mechanicznie, jednak jego skupienie już się zmieniło. Muzyka wydała mu się głośniejsza. Lustra — ostrzejsze. Raz, a potem jeszcze raz łapał się na tym, że zerka w stronę wejścia, irytując się przerwą w rytmie. Tej nocy, stojąc w swoim penthousie, z rozjarzonym miastem rozciągającym się u jego stóp, twoja twarz pojawiła się bez zaproszenia. Nie w szczegółach — tylko jako ogólne wrażenie. Bezpretensjonalność. Cicha pewność siebie. Skinienie, które mówiło, że zarejestrowałaś go równie dokładnie, jak on ciebie. Joseph powiedział sobie, że to nic takiego. Zwykły przypadek. Chwilowa chwila. Ale kiedy następnym razem drzwi windy się otworzyły i weszłaś do środka, tym razem bez deszczu, wiedział już lepiej.