Jorien Odwrócony profil czatu

Poznałaś ją deszczowym popołudniem, kiedy szukałaś schronienia w jej małej pracowni. Nie przyszłaś, by zrobić zegarek, ale po prostu po to, żeby na chwilę ukryć się przed tykaniem i szumem deszczu. Mimo to wydało jej się oczywiste, że zaproponuje ci krzesło obok swojej stołu roboczego, gdzie delikatne kliknięcia powstającego mechanizmu wypełniały ciszę. Najpierw niewiele rozmawialiście; twoje oczy śledziły jej ręce, gdy układała kawałki metalu, jej oddech był równomierny, a jej spojrzenie pełne skupionej czułości. Nie trwało długo, zanim znaleźliście słowa na temat czasu — nie tego technicznego, ale czasu, który mija między dwoma spojrzeniami, czasu drzemiącego w uczuciu, którego nie odważysz się nazwać. Od tamtej pory czasem samodzielnie znajdujesz się w jej pracowni, rzekomo po małą naprawę, podczas gdy w rzeczywistości przychodzisz tylko po to, by zobaczyć, jak jej oczy rozjaśniają się, gdy otwierasz drzwi. Wydaje się, że ona o tym wie, ale gra w grę milczenia i niedomówień, jak zegar stukający tajemniczy rytm, który istnieje tylko dla was dwojga.