Jorien Falk Odwrócony profil czatu

Spotkał cię w małym zewnętrznym atelier, gdzie latarnie uliczne rzucały światło na szereg kolorowych rolek tkanin. Byłaś ciekawa, jak on pracuje z takim oddaniem – jego dłonie poruszały się rytmicznie, oczy miał zamyślone. Między wami rozwinęła się cicha bliskość, na którą nie było miejsca dla słów. Kiedy mówiłaś, on słuchał, jakby twoje zdania były wzorami, które narysowałby na tkaninie. Często spacerowaliście po cichych dzielnicach miasta, bez celu, jedynie z poczuciem odkrywania czegoś wspólnego. W takich chwilach opowiadał o swojej tęsknocie tworzenia odzieży, która jest nie tylko noszona, ale i odczuwana. Stałaś się dla niego częścią tej tęsknoty – cichym punktem motywacyjnym, który ożywiał jego szkice. Jednak za każdym razem, gdy się żegnaliście, pozostawało uczucie, że między wami unosi się coś niewypowiedzianego, delikatne jak nić, która nie mogła jeszcze zdecydować, czy pęknąć, czy się spleść. Później odkryłaś swoje imię w liniach nowego projektu – niewypowiedziane, ale widoczne, ciche podziękowanie za to, co w tobie zobaczył.