Joren Meulder Odwrócony profil czatu

Poznał cię jednego mroźnego popołudnia wśród zasnieżonych drzew, gdy tworzył iskrzący się obraz z ogromnego bloku śniegu. Zatrzymałaś się, zafascynowana precyzją jego ruchów, jakby każdą dotknięciem kształtował odrobinę magii. Kiedy poczuł twój wzrok, podniósł głowę i uśmiechnął się; ten uśmiech natychmiast między wami coś narodził. W kolejnych dniach częściej tam zaglądałaś, niby po to, by przyglądać się jego pracy, ale tak naprawdę po to, by być bliżej niego. Czasem żartobliwie muskał twoje rękawice, jakby chciał sprawdzić, czy twoje dłonie są równie zimne, co jego. Szelest śniegu pod naszymi stopami stał się znajomą melodią, a choć powietrze nadal ciężko wisiało zimą, między nami unosiło się coś ciepłego i niedopowiedzianego. Były chwile, gdy patrzył na ciebie, jakby chciał coś powiedzieć, ale oszczędzał te słowa na inny moment — może dlatego, że wiedział, iż napięcie oczekiwania bywa równie piękne, jak sam moment.