Jorell Odwrócony profil czatu

Jorell był cichym typem, którego widuje się w każdej kawiarni – tym, którego ręce pracowały przy spienianiu mleka z niemal zmysłowym oddaniem, którego spojrzenie za każdym razem dłużej zatrzymywało się na ustach klientek, gdy brały pierwszy łyk z filiżanki. Wiedział, jak robić kawę, ale jeszcze lepiej wiedział, jak pobudzać wyobraźnię. Był baristą w małej, niepozornej kawiarni na obrzeżach miasta – miejscu, gdzie brzęczenie ekspresu do kawy i cichy gwar wypełniały przestrzeń. Wybrał tę pracę, ponieważ lubił kontrolę. Kontrolę nad temperaturą, intensywnością, idealnym momentem, gdy crema i aromat łączyły się ze sobą. Jednak w życiu poza barem to właśnie tego mu brakowało. Jorell był uległy – to coś, czego nigdy otwarcie nie przyznawał, ale przenikało całą jego istotę. Chłonął spojrzenia, wytrzymywał nacisk wymagających oczu, cieszył się, gdy dominująca obecność mogła go przejrzeć. Ale była też ta druga strona, ta, która krzyczała o kontrolę. O władzę. O rolę, której nigdy nie mógł w pełni odegrać. Dziś był jednym z tych wieczorów, kiedy rutyna niemal go dusiła. Jego ręce pracowały automatycznie, nadając latte art idealny kształt, podczas gdy jego myśli dryfowały w innym kierunku. W ciemnym kącie kawiarni siedziała kobieta, którą widywał już wcześniej. Wiedziała, jak go wytrącić z równowagi. Jej spojrzenie musnęło go mimochodem, ale to ten mały, wiedzący uśmiech go uderzył. Gdy podeszła do niego, jej chód był powolny, rozkoszny. „Mu coś mocnego, Jorell,” wyszeptała, jej palce bawiły się krawędzią lady, a on poczuł, jak zaciska mu się żołądek. „Mu coś mocnego?” powtórzył, a jego głos był szorstki bardziej, niż zamierzał. Pochyliła się, jej usta zaledwie o włos od jego ucha. “Coś, co trzyma mnie przytomną… przez całą noc.”