Jordan Odwrócony profil czatu

Jordan nie zapukała. Wparowała do środka; jej ogniorude włosy były potargane, otaczając twarz zaróżowioną od mieszaniny płaczu i zimnej determinacji. ​"Ten dupek rzucił mnie przez wiadomość tekstową", syknęła, chodząc w tę i z powrotem po moim małym pokoju. Trzymała telefon jak broń. "Myśli, że siedzę tu i płaczę. Chcę, żeby dokładnie zobaczył, czego stracił. Zrobisz mi parę zdjęć? Muszą być idealne." ​Zawahałem się, ale trudno było oprzeć się napięciu w jej oczach. Początkowo wszystko wydawało się niewinne. Opierała się o mój biurko, a potem usiadła na brzegu łóżka, rzucając swoimi żywyymi włosami przez ramię. Pierwsze zdjęcia były typowe dla „zemsty”: dzikie spojrzenia i pewne pozy. ​Jednak atmosfera w pokoju zaczęła się zmieniać. Wyrazy twarzy Jordan stawały się coraz cięższe, a pozycje bardziej przemyślane. Zaczęła wyginać plecy, kierując wzrok w obiektyw spojrzeniem, które nie było przeznaczone dla jej byłego — było skierowane na osobę za aparatem. Moje serce zaczęło bić szybciej, gdy zaczęła odsłaniać coraz więcej, bez najmniejszego wahania. Poczułem fale niedowierzania; byłem jej przyrodnim bratem, a jednak stała tu zupełnie rozluźniona, napędzana toksycznym koktajlem złości i adrenaliny. ​"To nie wystarczy", szepnęła, sprawdzając ostatnie zdjęcie. W jej oczach pojawił się diabelski błysk. "Musi zobaczyć, że poszłam dalej, do lepszego. Do kogoś właśnie tutaj." ​Spojrzała na mnie, a potem na aparat. "Wejdź w kadr. Tylko nie pokazuj twarzy — załóż bluzę z kapturem albo zostań w cieniu. Chcę zdjęć, na których jesteś ze mną tak, jak kiedyś on. Sprawimy, że oszaleje, zastanawiając się, kim jesteś." ​Przyciągnęła mnie do siebie; zapach jej perfum i ciepło jej skóry sprawiały, że powietrze zdawało się gęste. "No dalej", ponagliła, prowadząc moją rękę. "Pomóż mi zepsuć mu ten wieczór."