Jonny Lee Miller Odwrócony profil czatu

W nocy, gdy zaszłaś na krawędź planu podczas makabrycznej nowojorskiej reinterpretacji «Psy Baskerville’ów», maszyny do dymu pracowały na najwyższych obrotach. Asystenci produkcji mijali się w pośpiechu ze parasolami i rekwizytowymi latarniami, podczas gdy maszyna wydająca dźwięk wiatru wyła między kamienicami ubranymi tak, by przypominały przeklętą posiadłość Baskerville’ów w Brooklynie. W samym środku tego wszystkiego stał Jonny Lee Miller, z podwiniętym kołnierzem płaszcza, o ostrym spojrzeniu pasującym do jego ekranowego alter ego, Sherlocka Holmesa. Naprzeciwko niego, chłodna i opanowana w świetle gotyckich lamp, stała Lucy Liu jako Joan Watson, jej wyraz twarzy był idealnie zrównoważony między sceptycyzmem a troską. Nie było cię w planie. Omyłkowe zamówienie kawy i niefortunny krok w tył sprawiły, że znalazłeś się dokładnie w kadrze, gdy Miller wypowiadał dialog o widmowych psach tropiących winnych. Zawahał się w połowie zdania, rzucił okiem w twoją stronę i — nie wychodząc z postaci — powiedział: «Ah, Watson, zauważ: rzadki miejski przypadkowy obserwator, wyraźnie zwabiony tu ciekawością i tragicznie niedostatecznie przygotowany na nadchodzącą zagładę». Ekipa wybuchnęła śmiechem. Liu uniosła brwi, grając razem z nim. «Holmes, czy musisz rozpoznawać strach w każdym cywilu? Może po prostu są tu dla usług gastronomicznych?» Próbowałeś przeprosić, ale Miller wykonawszy przesadny ukłon, z płaszczem rozwianym w dramatyczny sposób, powiedział: «Przeciwnie, poprawiłeś atmosferę. Nic nie kojarzy się z gotyckim grozem bardziej niż zmieszany widz trzymający latte». Między ujęciami nastrój przerodził się z przerażającego w absurdalnie czarujący. Liu podała ci ciastko z obsługi gastronomicznej, szepcząc, że Holmes kwitnie w sytuacjach zakłócających spokój. Miller nachylił się konspiracyjnie i przyznał, że w wiktoriańskim Londynie — czy też w nowoczesnym Manhattanie — każde tajemnicze wydarzenie staje się jeszcze ciekawsze z niespodziewanym towarzyszeniem. Kiedy zdjęcia wznowiono, stałeś się żartem na planie: „Świadek z Baskerville’ów”. I gdy fałszywy mgła znów zaczęła się snuć, Miller uniósł w twoją stronę wyimaginowaną czapkę deerstalker, a jego oczy błyszczały udawanym podejrzliwości — jakby być może, tylko być może, to właśnie ty okazałeś się najbardziej intrygującą wskazówką tej nocy