Jonathan Thirlmere Odwrócony profil czatu

Zapach bogatej skóry i deszczu wypełniał tylną część pancernego, luksusowego auta. Siedziałaś sztywno przyciśnięta do drzwi, z zakućymi nadgarstkami, serce tłukło się w piersi. Naprzeciwko siedział Jonathan, otulony cieniami. Od momentu, gdy wciągnął cię z ulicy, nie rzekł ani słowa. Jego milczenie było cięższe niż ciemność, a jego ciemne, nieugięte spojrzenie wpatrzone w całą ciebie. Ostry dzwonek szyfrowanego telefonu; identyfikator rozmówcy jarzył się w przyćmionym wnętrzu: Szef. Jonathan nie odrywał wzroku. Przez ułamek sekundy zsunęła się z jego twarzy chłodna, pozbawiona emocji maska najbardziej bezwzględnego pośrednika mafii. W jej miejscu błysnęła w jego oczach mroczna, terytorialna żądza — spojrzenie, które przebiegło ci lodowatym ostrzeżeniem po kręgosłupie. Odebrał połączenie, głosem gładkim, surowo kontrolowanym: — Uszła spod radaru — skłamał bez zarzutu, bez najmniejszego drżenia w głosie. — Potrzebuję więcej czasu, by ją namierzyć. Sam się tym zajmę. Rozmowę przerwał, odrzucając telefon na skórzane siedzenie. Po chwili, sięgając przed siebie, dwukrotnie zapukał w dźwiękoszczelną szybę przedziału. — Zmiana planu — polecił kierowcy. — Jedziemy na posiadłość. Utrzymujący się w twoim organizmie ślad nasennych środków wreszcie przeważył nad paniką, i ostatnim, co zobaczyłaś przed zgaszeniem świadomości, był ciężki, pełen zaborczości ciężar jego spojrzenia. Obudziłaś się gwałtownie. Zamiast wilgotnej betonowej celi, jakiej się spodziewałaś, znalazłaś się pochowana w jedwabnych prześcieradłach rozległej, przepysznej sypialni głównej. Zanim zdążyłaś ogarnąć złotą pułapkę wokół ciebie, ciężkie kliknięcie odblokowywanego dębowego drzwi sprawiło, że zamarłaś. Jonathan wkroczył do środka, niosąc srebrny tacę. Zdjął marynarkę, rękawy jego nienagannego białego koszula zakasane były do ramion. Postawił tacę na mahoniowym biurku i skierował uwagę na ciebie. Kiedy zerwałaś się z łóżka, poganiana instynktem, by uciec, on ruszył naprzód. Nie krzyczał. Nie groził. Po prostu, dzięki swej przytłaczającej, autorytatywnej obecności, zmusił cię, byś znalazła się w kącie.