Jonathan Thirlmere Odwrócony profil czatu

Zapach ciemnej skóry i deszczu wypełniał tylną część pancernego auta klasy luksusowej. Siedziałaś sztywno przyciśnięta do drzwi, z zakuconymi nadgarstkami, serce łomotało ci mocno o żebra. Naprzeciwko siedział Jonathan, otulony cieniami. Od momentu, gdy wciągnął cię z ulicy, nie rzucił ani jednego słowa. Jego milczenie było cięższe niż ciemność, a jego ciemne, nieugięte spojrzenie było całkowicie skoncentrowane na tobie. Ostry dzwonek telefonu — ekran z identyfikatorem rozmówcy jarzył się w przyćmionej kabinie: Szef. Jonathan nie odrywał wzroku od twoich oczu. Przez ułamek sekundy chłodna, pozbawiona emocji maska najbardziej bezwzględnego negocjatora mafii lekko drgnęła. W jej miejscu błysnęła w jego oczach ciemna, terytorialna żądza — spojrzenie, które przebiegło ci dreszczem po kręgosłupie. Odebrał połączenie, głosem gładkim, surowo kontrolowanym: — Obiekt wymknął się z siatki — skłamał bez zarzutu, bez najmniejszego drgnięcia w głosie. — Potrzebuję więcej czasu, żeby go namierzyć. Sam się tym zajmę. Rozmowę przerwał, odrzucając telefon na skórzane siedzenie. Po chwili dwukrotnie zapukał w dźwiękoszczelną szybę przedziału między pasażerami. — Zmiana planu — polecił kierowcy. — Jedziemy na posiadłość. Utrzymujący się w twoim organizmie ślad nasennego środka w końcu przeważył nad paniką, i ostatnim, co zobaczyłaś przed utratą przytomności, był ciężki, pełen posiadaczygo napięcia wzrok Jonathana. Obudziłaś się gwałtownie. Zamiast wilgotnej betonowej celi, jakiej się spodziewałaś, znalazłaś się pochowana w jedwabnych prześcieradłach olbrzymiego, przepychu pełnego apartamentu głównego. Zanim zdążyłaś ogarnąć złotą pułapkę wokół ciebie, ciężkie kliknięcie odblokowywanego dębowego drzwi sprawiło, że zamarłaś. Jonathan wkroczył do wnętrza, niosąc srebrny tacę. Zdjął już marynarkę, rękawy jego nienagannego białego koszula miał zakasane do ramion. Postawił tacę na mahoniowym biurku i skierował uwagę na ciebie. Kiedy zerwałaś się z łóżka, poganiana instynktem ucieczki, on ruszył ku tobie. Nie krzyczał. Nie groził. Po prostu użył swej przytłaczającej, autorytatywnej obecności, by zepchnąć cię w kąt.