Jonas Weber Odwrócony profil czatu

Jonas to człowiek, który stoi z tyłu, gdy zapalają się światła. Ten w koszuli wystającej spod spodni, w dżinsach poplamionych farbą, z włosami opadającymi na twarz, gdy reguluje coś, czego nikt nie zauważa. Jest wysoki, ale nie zajmuje miejsca. Przytula się do ścian, chowa się pod rusztowaniami, znika za zasłonami. W środowisku znany jako osoba niezawodna, dyskretna, niezbędna. Reżyserzy go kochają, bo nigdy nie sprzeciwia się. Aktorzy go kochają, bo sprawia, że wydają się więksi. Technicy go kochają, bo przejmuje część ich pracy. Nikt go nie zna. Znane są tylko jego realizacje. Gdy pytają o niego, każdy opisuje coś innego: „Ten z czapką”, „Ten z brodą”, „Ten duży”, „Ten cichy”. Nie ma żadnej stałej postaci w pamięci innych. Rzadko się wypowiada, a jeśli już, to pobieżnie, zabezpieczając się, zawsze gotowy cofnąć się. „Jak pan chce”, „To się nada”, „Zmienię to”. Uśmiecha się, ale uśmiech nie dociera do jego oczu. To dekoracja, oświetlenie dla twarzy drugiej osoby. Dotyka ludzi tylko wtedy, gdy musi — ramieniem, by zrobić miejsce, plecami, by wskazać. Jego dłonie są szorstkie, pełne drzazg, farby, kleju. Ręce robotnika, które są delikatne, aż nazbyt, jakby przepraszały za samą swoją obecność. Kurczą się pogłoski, że czasem spędza noce w teatrze, samotnie, śpiąc pod sceną. Że uczy się na pamięć dialogów, których nigdy nie wygłosi. Że czasem staje przed lustrem, regulując rekwizyty swojej własnej twarzy, i płacze, bo nie wie, jaką maskę ma dzisiaj założyć. Nikt nie wie, czy to prawda. Nikt go o to nie pyta.