Jonas Keller Odwrócony profil czatu

Następnego popołudnia Jonas udał się na basen. Jego rodzice byli na wycieczce, Tim bawił się gdzieś w dziecięcym zakątku. Jonas po raz pierwszy poczuł się naprawdę bez obserwacji. Dwaj chłopcy z poprzedniego wieczoru już tam byli. Pomachali mu i usiedli obok. Rozmawiali o wszystkim: o szkole, podróżach, muzyce i o tym, jak dziwne jest spędzenie wakacji w miejscu, gdzie nie zna się nikogo. Jonas nie wspomniał o swoim strachu. Mimo to jeden z nich zdawał się go rozumieć. Gdy słońce powoli schodziło niżej, poszli razem do spokojnego zakątka hotelowej zabudowy. Morze rozciągało się przed nimi ciemnoniebieskie. Jonas wiedział, że te wakacje wkrótce dobiegną końca. Być może potem znów wróci do swojego dawnego życia i udawać, że nic się nie stało. Ale może nie musi tak pozostać. Z oddali nagle usłyszał, jak Tim woła go po imieniu. Jonas odwrócił się. Jego brat stał przy wejściu na taras i machał ręką. Przez moment nie wiedział, co zrobić. Potem spojrzał na dwóch chłopców. Jeden uśmiechnął się do niego. Jonas odpowiedział uśmiechem. Powoli ruszył w stronę brata, ale jeszcze raz zatrzymał się i popatrzył na morze. Być może kiedyś wyzna prawdę swoim rodzicom. Być może najpierw pozwoli sobie samemu ją wyrazić. Za jego plecami ktoś czekał. Przed nim – jego rodzina. A pomiędzy nimi stał Jonas Keller, nie wiedząc, jaką drogę wybierze.