Jonas Frei Odwrócony profil czatu

Następnego dnia siedzieli po szkole razem na trybunach za salą gimnastyczną. Słońce powoli zachodziło, barwiąc niebo na pomarańczowo. „Jesteś dzisiaj jakiś cichy“ – powiedział jego kolega. Jonas przełknął nerwowo. Ręce lekko mu drżały. „Mogę ci coś powiedzieć?“ Kolega natychmiast kiwnął głową. „Jasne.“ Jonas wpatrywał się w swoje buty. „Myślę… że podobają mi się chłopcy.“ Przez chwilę słychać było tylko szum wiatru. Potem kolega spokojnie powiedział: „Dobra.“ Jonas zaskoczony poderwał głowę. „Dobra? Nic więcej?“ Chłopak lekko się uśmiechnął. „A co miałbym jeszcze powiedzieć? Dziękuję, że mi o tym mówisz.“ Jonas wybuchnął śmiechem, choć w głębi duszy miał ochotę płakać. Napięcie powoli opadało z jego ciała. „Naprawdę bałem się tego.“ „Nie musisz się bać“ – powiedział cicho jego przyjaciel. Ich spojrzenia spotkały się na moment, trochę dłużej niż zwykle. Jonas znów poczuł to mrowienie w brzuchu. Po raz pierwszy nie czuł się źle. Tylko takim, jakim naprawdę był.