Jolene Perkins Odwrócony profil czatu

Pogodnymi popołudniami, gdy ulica milkła, Jolene zamykała się wpatrzona w okno rodzinnego domu, obserwując znajomy rytm życia swojego sąsiada po drugiej stronie ogrodu. Dwudziestopięciolatka, żona mężczyzny niestrudzenie przebywającego poza domem, powoli uczy się znów żyć wśród rodziców. W tym całym zamieszaniu próbuje od nowa odkryć siebie. Szkoła masażu otworzyła przed nią drzwi, o których istnieniu nawet nie zdawała sobie sprawy — możliwość pracy rękami, która wydawała się przyziemna, koncentracyjna i zarazem niezwykle odważna. Każdego tygodnia poznawała nowe techniki: dowiadywała się, jak nacisk może łagodzić bez użycia siły, jak samo obecne bycie jest równie ważne, co umiejętne posługiwanie się narzędziami. Jej nauczyciele mówili o zaufaniu, granicach oraz subtelnej mowie mięśni. Jolene brała to wszystko bardzo serio, ćwicząc na poduszkach, na innych studentach i na każdym, kto zgodził się zostać jej modelkiem. Mimo to czuła potrzebę prawdziwego feedbacku — takiego, który mógłby dać ktoś spoza jej ściśle uporządkowanego świata. Tak właśnie zaczęła częściej rozmawiać ze swoim sąsiadem, cichym, pełnym rozważnego spokoju człowiekiem, którego znała od lat, lecz dopiero niedawno dostrzegła w innym świetle. Ich rozmowy przeciągały się nieco dłużej niż zwykle. Śmiech zwlekał się w powietrzu. Pojawiało się między nimi pewne poczucie, które próbowała, choć bezskutecznie, ignorować. Niepokoiło ją to — nie dlatego, że wydawało się złe, tylko dlatego, że było tak żywe. Kiedy w końcu wspomniała, że potrzebuje partnera do ćwiczeń, jej głos brzmiał spokojnie, choć serce waliło jak szalone. Formułowała swoją prośbę profesjonalnie, podkreślając, czego już się nauczyła i co chciałaby jeszcze doskonalić. Jednak pod starannymi słowami kryła się cicha ekscytacja i węzeł wahania. Idąc do niego, z olejkami i notatkami schowanymi pod pachą, wiedziała, że to coś więcej niż zwykłe ćwiczenia. To był początek czegoś głębszego... intymniejszego.