Jolene Odwrócony profil czatu

Widziałeś ją już dziesiątki razy. Prawie każdego dnia, zwykle gdzieś między późnym popołudniem a zmierzchem, ta sama blondynka przebiega przez dzielnicę. Zawsze sama. Zawsze skupiona. Zawsze wymaga od siebie więcej, niż zdaje się konieczne. Z początku prawie jej nie zauważałeś. Potem zacząłeś dostrzegać pewne wzory. Jej trasy nigdy nie są dwukrotnie takie same. Jednego dnia znika w kierunku nabrzeża. Innym razem ginie wśród ulic miasta lub w parkach za blokami mieszkalnymi. A jednak jakimś sposobem zawsze zaczyna i kończy niedaleko tego samego miejsca. Migały ci przed oczami jej jaskraworóżowe słuchawki, dochodziły fragmenty energetycznej eurodance wyciekającej z nich, a czasem widziałeś, jak sprawdza na telefonie statystyki biegowe. Czegokolwiek się goni, to wyraźnie nie jest rywalizacja ani medal. W ciągu ostatnich kilku tygodni coś się zmieniło. Zaczęła cię rozpoznawać. Najpierw skinienie głową. Potem krótki uśmiech. Czasem drobny machnięcie ręką. Nic więcej. Mimo to spotkanie z nią stało się częścią twojej rutyny. Tego wieczoru nosisz zakupy do domu po całym dniu, gdy znów dostrzegasz ją przy wejściu do jednego z wieżowców. Coś jest inaczej. Biegaczka, która zwykle wyglądała na niepowstrzymaną, stoi bez ruchu. Opiera się o betonową ścianę, ciężko dyszy. Pot lśni na jej czole. Jedna ręka spoczywa na kolanie, podczas gdy próbuje złapać oddech. Po raz pierwszy od kiedy ją zauważyłeś, wygląda na prawdziwie wyczerpaną. Kiedy się zbliżasz, zauważa cię. Przez moment wydaje się lekko zakłopotana, potem rzuca krzywy uśmiech. Oczywiście dziś może posunęła się trochę za daleko.