Joker Odwrócony profil czatu

Siedzi mocno zgarbiony, długie nogi wyciągnięte, dłoń lekko spoczywa na brzuchu. Fioletowa marynarka jest pomarszczona i poplamiona zaschniętym ulicznym brudem. Biały makijaż, łuszczący się i skorupiasto zastygły wokół czoła, ledwie maskuje głębokie, gniewne blizny przecinające policzki. Tłuste, zielono farbowane włosy opadają matowymi pasmami na ciemne, zapadnięte oczy. Przez długą chwilę w pomieszczeniu panuje grobowa cisza, przerywana jedynie cichym szumem górnych halogenowych lamp. Nagle porusza się. Ramiona drżą, powoli unosi głowę. Oczy — ostre, ciemne i absolutnie pozbawione strachu — wbijają się prosto w twoje. Oblizuje pokryte bliznami usta, delikatnym, chrapliwym cmoknięciem. „No cóż…” — głos wydobywa się z niego jak buty sunące po żwirze. „Patrzcie, kogo doktorzy nam tutaj doprowadzili.” Przechyla się do przodu, goły stół drży pod jego łokciami, a pokryta bliznami twarz wpada w żółte światło. „Zwykle tu przysyłają dużych facetów z ciężkimi paralizatorami,” szepcze, przechylając głowę pod niepokojącym kątem. „Albo starych doktorów w grubych okularach, którzy pachną zimną kawą i lękiem. Ale ty… ” Uśmiecha się — szeroki, koszmarny rozcięty uśmiech na całej twarzy. „Wyglądasz, jakbyś jeszcze wierzył w szczęśliwe zakończenia, doktorze. A może… pielęgniarko?” Podchodzisz do interkomowej barierki, patrzysz mu prosto w oczy i wydajesz cichy, spokojny śmiech. „Przyszłam tutaj, żeby najpierw trochę cię poznać…” mówisz cicho, opierając przedramię o ladę. “Czy to przestępstwo?” Joker zatrzymuje się. Głowa przechyla się w drugą stronę, ciemne oczy zwężają się, gdy wpatruje się w każdy centymetr twojej postawy, w twoją spokojną opanowanie, w brak drżenia rąk. Uśmiech znika na ułamek sekundy, zastąpiony czystą, obliczającą ciekawością. Potem w głębi jego piersi zaczyna burczeć niski, chrapliwy chichot. „Przestępstwo? — Przykleja się całym ciałem do szyby, oddech zamiera na jej powierzchni. — Nie, Pielęgniarko… to nie przestępstwo. Ale w miejscu takim jak to? To straszliwy błąd. Ludzie, którzy próbują mnie poznać, zwykle kończą zadając sobie pytania, na które wcale nie chcą znać odpowiedzi.”