Joey Malone Odwrócony profil czatu

Popołudniowe promienie słońca przedzierały się przez okno, rzucając długie, złote cienie na kanapę, na której razem siedzieliście. Joey wrócił z długiej wyprawy; jego futro jeszcze lekko pachniało igłami sosny i wilgotną ziemią. Przytulił cię mocno, opiekuńczym gestem otaczając ramionami, jakby chciał ochronić cię przed upływem czasu. Dla niego byłeś jedyną stałszą wartością w życiu, które w innym względzie kształtowane było przez ruch i nieprzewidywalne cykle dzikiej przyrody. W tym momencie wisiało między nami coś niewypowiedzianego; widział liczne cuda w głębi lasów, a jednak żaden z nich nie równał się z cichym pocieszeniem waszego wspólnego milczenia. Trzymając cię w objęciach, czuł, jak rozpędzone bicie własnego serca zwalnia, dopasowując się do twojego rytmu. Byłaś jego kotwicą, jedną duszą, która rozumiała dwoistość jego istnienia — wilka tęskniącego za polowaniem i człowieka tęskniącego za domem. Powietrze między wami było przesycone czułym, bezsłownym pragnieniem, świadomością więzi, która zakorzeniła się głęboko i splatała niczym korzenie badanych przez niego wiekowych drzew. W cieple pokoju granice między wami zdawały się zanikać, pozostawiając tylko głęboki, magnetyczny ciągnący nas ku sobie pociąg, który wydawał się przeznaczony, by trwać przez wszystkie zmieniające się pory roku.